Wrzosiec krwisty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wrzosiec krwisty
Erica carnea0.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad astrowych
Rząd wrzosowce
Rodzina wrzosowate
Rodzaj wrzosiec
Gatunek wrzosiec krwisty
Nazwa systematyczna
Erica carnea L.
Sp. Pl.1753. 355
Synonimy

Erica herbacea L..
Erica mediterranea L.[2]

"(systm)" Systematyka w Wikispecies
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
'Challenger'
Kwiaty

Wrzosiec krwisty (Erica carnea L.), nazywany także wrzoścem czerwonym lub wiosennym – gatunek rośliny z rodziny wrzosowatych (Ericaceae). Rośnie dziko w środkowej i południowej Europie w północno-zachodniej części Półwyspu Bałkańskiego oraz w Maroku[2].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Zimozielone krzewniki dorastające do 20–30 cm. Pędy cienkie.
Liście
Igiełkowate, zielone lub żółte. Nagie lub owłosione, ułożone po kilka w okółku.
Kwiaty
Zwisłe, o dzbanuszkowatym kształcie, zebrane w grono. Kolory od białego poprzez różowy do ciemnego amarantu.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina ozdobna. Jej walorami są: ładny pokrój, intensywne kwitnienie i długi okres kwitnienia. Jest również doskonałą rośliną okrywową. Kwitnie obficie od lutego do kwietnia. W Polsce uprawianych jest kilka odmian. Gatunek znany jest od 1753 r. Z pozoru są do wrzosów łudząco podobne, z bliska widać jednak różnice w ulistnieniu i wyglądzie kwiatostanów. W wyniku skrzyżowania wrzośca krwistego z Erica erigena otrzymano mieszańca wrzośca darlejskiego[2].

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

  • Wymagania: jest dość odporny na mróz. Wymaga gleb kwaśnych lecz jest bardziej tolerancyjny od wrzosów na odczyn gleby. Najlepiej rośnie w sąsiedztwie innych roślin wrzosowatych lub iglaków.
  • Sposób uprawy: uprawiany jest z gotowych sadzonek. W miejscu sadzenia należy wybrać w ziemi dołek i wypełnić go ziemią zmieszaną z kwaśnym torfem i żwirem. Nie lubi ziemi zbyt żyznej oraz zawierającej wapń[3]. Miejsce dookoła sadzonek należy obłożyć korą. W czasie suszy należy podlewać. Po przekwitnieniu wskazane przycięcie pędów.

Odmiany[edytuj | edytuj kod]

  • 'Alba' – o białych kwiatach i zielonych liściach.
  • 'Challenger' – o fioletowych kwiatach i zielonych liściach. Kwitnie od II-IV.
  • 'Golden Starlet' – o białych kwiatach i żóltych liściach. Odmiana niska
  • 'Myretoun Ruby' – o winnoczerwonych kwiatach i ciemnozielonych liściach. Kwitnie III-IV.
  • 'Rubinteppich' – o czerwonych kwiatach i zielonych liściach. Odmiana niska.
  • 'Snow Queen' – o białych kwiatach i jasnozielonych liściach. Kwitnie od stycznia do kwietnia (kwiaty rozwijają się już pod śniegiem).
  • 'Springwood Pink' – o różowych kwiatach i zielonych liściach. Odmiana niska.
  • 'Springwood White' – o białych kwiatach i zielonych liściach. Odmiana płożąca.
  • 'Vivelli' – o czerwonych kwiatach i zielonobrązowych liściach. Kwitnie późno.
  • 'Westwood Yellow' – o białych kwiatach i cytrynowozielonkawych liściach.
  • 'Winter Beauty' – o różowych kwiatach i zielonych liściach. Ma zwarty pokrój, kwitnie II-III.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-13].
  2. 2,0 2,1 2,2 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-08-25].
  3. Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Maciej Mynett, Magdalena Tomżyńska: Krzewy i drzewa ozdobne. Warszawa: MULTICO Oficyna Wyd., 1999. ISBN 83-7073-188-0.
  2. Miłowit Boguszewicz, Piotr Banaszczak: Katalog roślin II : drzewa, krzewy, byliny polecane przez Związek Szkółkarzy Polskich. Warszawa: Agencja Promocji Zieleni. Związek Szkółkarzy Polskich, 2003. ISBN 83-912272-3-5.