Wskaźnik Kosztów Całkowitych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Wskaźnik Kosztów Całkowitych (WKC) - Wskaźnik prezentujący skalę kosztów - w odniesieniu do wartości aktywów funduszu inwestycyjnego.

Odzwierciedla on udział kosztów niezwiązanych bezpośrednio z działalnością inwestycyjną funduszu w średniej wartości aktywów netto funduszu za dany rok.

Wskaźnik stosowany np. w analizie funduszy inwestycyjnych [prezentowany za okres roczny]. Wskaźnik jest pokazywany w prospekcie informacyjnym funduszu inwestycyjnego.

Wyliczany jako iloraz wszystkich kosztów poniesionych w okresie roku przez średnią (w okresie tego roku) wartość aktywów netto funduszu inwestycyjnego.

Zasady ujawniania i wyliczania WKC określone zostały w Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 2009 r. w sprawie prospektu informacyjnego funduszu inwestycyjnego otwartego oraz specjalistycznego funduszu inwestycyjnego otwartego, a także skrótu tego projektu (Dz.U. nr 17 poz. 88)[1].

Zgodnie z tym rozporządzeniem WKC wylicza się:

(za ostatni pełny rok kalendarzowy) według wzoru:

WKC = Kt/WANt × 100 %,

gdzie:

K — oznacza koszty funduszu, o których mowa w przepisach o szczególnych zasadach rachunkowości funduszy inwestycyjnych, z wyłączeniem:

1) kosztów transakcyjnych, w tym prowizji i opłat maklerskich, podatków związanych z nabyciem lub zbyciem składników portfela,

2) odsetek z tytułu zaciągniętych pożyczek lub kredytów,

3) Świadczeń wynikających z realizacji umów, których przedmiotem są instrumenty pochodne,

4) opłat związanych z nabyciem lub odkupieniem jednostek uczestnictwa lub innych opłat ponoszonych bezpośrednio przez uczestnika,

5) wartości usług dodatkowych,

t — oznacza okres, za który przedstawiane są dane,

WAN — oznacza Średnią Wartość aktywów netto funduszu.

Istnieje odmiana tego wskażnika: Syntetyczny Współczynnik Kosztów Całkowitych (SWKC).

Przypisy