Wskaźnik zagęszczenia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Wskaźnik zagęszczenia Is – miara zagęszczenia gruntu nasypowego.

Is={\rho_{d} \over \rho_{ds}}

gdzie:

  • ρd – gęstość objętościowa szkieletu badanego gruntu zagęszczonego [Mg/m3]
  • ρds – maksymalna gęstość objętościowa gruntu [Mg/m3], oznaczona metodą badania wilgotności optymalnej[1] (gęstość odpowiadająca wilgotności optymalnej oznaczonej przy użyciu aparatu Proctora).

lub

Is={\rho_{ds} \over \rho_{d max}}

gdzie:

  • ρdsgęstość objętościowa szkieletu badanego gruntu zagęszczonego [Mg/m3]
  • ρd max – maksymalna gęstość objętościowa gruntu uzyskana przy danej metodzie zagęszczania [Mg/m3]


Wartość Is najczęściej waha się w granicach 0,90÷1,00, niekiedy może dochodzić nawet do 1,05 i więcej (może się okazać, że grunt jest bardziej zagęszczony niż można by się po nim spodziewać, lub niż można by go zagęścić celowo – przykładowo grunt pod nawierzchnię jezdną może być zagęszczany zagęszczarkami płytowymi do wartości maksymalnej Is ok. 0,98, a następnie przez lata w wyniku długotrwałych wibracji może osiągnąć Is=1,03). W wielu zagadnieniach geotechniki uznaje się grunt za odpowiednio zagęszczony już od Is=0,95 lub 0,98.

Badania wskaźnika zagęszczenia stosuje się tylko w odniesieniu do gruntów nasypowych. W odniesieniu do gruntów rodzimych (jak również nasypowych) stosuje się badania stopnia zagęszczenia.

Przypisy

  1. patrz norma PN-B-04481:1988

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]