Współczynnik odbicia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Współczynnik odbicia fali jest to stosunek natężenia fali odbitej do natężenia fali padającej

\R = \frac{I_o}{I_p}

gdzie

I_p \, – natężenie fali padającej,
I_o \, – natężenie fali odbitej.

W optyce[edytuj | edytuj kod]

Zależność od kąta padania[edytuj | edytuj kod]

Współczynnik odbicia jest funkcją kąta padania i może zależeć też od długości fali. Dla światła zależność ta wynika ze wzorów Fresnela na współczynnik odbicia Fresnela RF. Zależność współczynnika odbicia od kąta padania wyraża wzór

\R=\left( \frac{n\cos \beta -\cos \alpha }{n\cos \beta +\cos \alpha } \right)^{2}

gdzie

αkąt padania światła,
β – kąt załamania,
nwspółczynnik załamania a dokładniej względny współczynnik załamania ośrodka, od którego światło się odbija względem ośrodka, w którym światło rozchodzi się początkowo.

Przy świetle padającym prostopadle do powierzchni[edytuj | edytuj kod]

Dla światła padającego prostopadle do powierzchni, czyli dla światła o kącie padania równym 0 współczynnik odbicia zależy tylko od współczynnika załamania a wzór redukuje się do prostej postaci

\R=\left( \frac{n -1 }{n +1} \right)^{2}

Oznaczając bezwzględny współczynnik załamania pierwszego ośrodka przez np i bezwzględny współczynnik załamania ośrodka odbijającego przez no wzór ten można zapisać w postaci

\R=\left( \frac{n_0 -n_p }{n_0 +n_p} \right)^{2}

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Jurgen R. Meyer-Arendt: Wstęp do optyki. Wyd. 1. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1977.