Współczynnik odbicia
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Współczynnik odbicia fali jest to stosunek natężenia fali odbitej do natężenia fali padającej
gdzie
– natężenie fali padającej,
– natężenie fali odbitej.
W optyce[edytuj]
Zależność od kąta padania[edytuj]
Współczynnik odbicia jest funkcją kąta padania i może zależeć też od długości fali. Dla światła zależność ta wynika ze wzorów Fresnela na współczynnik odbicia Fresnela RF. Zależność współczynnika odbicia od kąta padania wyraża wzór
gdzie
- α – kąt padania światła,
- β – kąt załamania,
- n – współczynnik załamania a dokładniej względny współczynnik załamania ośrodka, od którego światło się odbija względem ośrodka, w którym światło rozchodzi się początkowo.
Przy świetle padającym prostopadle do powierzchni[edytuj]
Dla światła padającego prostopadle do powierzchni, czyli dla światła o kącie padania równym 0 współczynnik odbicia zależy tylko od współczynnika załamania a wzór redukuje się do prostej postaci
Oznaczając bezwzględny współczynnik załamania pierwszego ośrodka przez np i bezwzględny współczynnik załamania ośrodka odbijającego przez no wzór ten można zapisać w postaci
Zobacz też[edytuj]
Bibliografia[edytuj]
- Jurgen R. Meyer-Arendt: Wstęp do optyki. Wyd. 1. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1977.

– natężenie fali padającej,
– natężenie fali odbitej.

