Współczynnik rozgałęzienia (fizyka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Współczynnik rozgałęzienia – pojęcie stosowane w fizyce jądrowej i fizyce cząstek elementarnych, przy analizie rozpadu promieniotwórczego. W sytuacji, gdy to samo jądro lub cząstka może rozpaść się na różne sposoby (różne cząstki końcowe), współczynnikiem rozgałęzienia nazywamy prawdopodobieństwo rozpadu do konkretnego stanu końcowego, czyli stosunek liczby cząstek rozpadających się w ten sposób, do całkowitej liczby rozpadów. Na przykład mezon π0 na ogół rozpada się na dwa fotony, ale w około 1,2% przypadków może rozpaść się na foton, elektron i pozyton. Mówimy więc, że współczynnik rozgałęzienia na rozpad na dwa fotony wynosi 0,988, zaś na rozpad \gamma e^+e^- – 0,012.

Suma współczynników rozgałęzienia na wszystkie możliwe sposoby (mody) rozpadu musi wynosić 1.

Czasami wprowadza się pojęcia cząstkowej stałej rozpadu równej stałej rozpadu pomnożonej przez współczynnik rozgałęzienia na dany rodzaj rozpadu i cząstkowego czasu życia równego odwrotności cząstkowej stałej rozpadu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Zobacz w wykładzie AKW
  2. Branching fraction (ang.) [w:] A.D. McNaught, A. Wilkinson: IUPAC. Compendium of Chemical Terminology („Gold Book”). Wyd. 2. Oksford: Blackwell Scientific Publications, 1997. Wersja internetowa: M. Nic, J. Jirat, B. Kosata: Branching fraction (ang.), aktualizowana przez A. Jenkins. doi:10.1351/goldbook.B00725