Współczynnik urbanizacji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Współczynnik urbanizacji – procentowy udział mieszkańców miast w ogólnej liczbie ludności.

Współczynnik ten jest wskaźnikiem rozwoju społecznego społeczeństw. Wraz z uprzemysłowieniem następuje względnie gwałtowna migracja ludności do miast z obszarów wiejskich.

Przegląd współczynnika urbanizacji dla wybranych państw[edytuj | edytuj kod]

Nazwa państwa [%] Nazwa państwa [%]
Argentyna 86,9 Litwa 67,8
Australia 85,7 Meksyk 71,3
Austria 64,6 Niemcy 85,3
Bangladesz 24,4 Nigeria 36,8
Belgia 98 Norwegia 73,9
Białoruś 68,9 Nowa Zelandia 84,9
Brazylia 75,6 Pakistan 32,0
Bułgaria 67,8 Polska 61,8[1]
Chiny 43,0 Portugalia 48,2
Chorwacja 54,3 Republika Południowej Afryki 56,6
Czechy 74,6* Rosja 72,9
Dania 85,1 Rumunia 54,9
Egipt 44,0 Słowacja 57,3
Finlandia 64,6 Stany Zjednoczone 75,2
Francja 74,0 Szwajcaria 68,0
Grecja 63,5 Szwecja 83,4
Hiszpania 64,1 Turcja 63,3
Holandia 60,5 Ukraina 67,7
Indie 26,3 Węgry 62,7
Indonezja 35,0 Wietnam 20,8
Japonia 78,1 Wielka Brytania 89,3
Jugosławia 52,0 Włochy 66,8
Kanada 76,6
* Tylko miasta o ≥ 2000 liczbie mieszkańców.
Stan na rok 1996

Dane: Rocznik statystyczny GUS 1997

Przypisy

  1. „Mały Rocznik Statystyczny Polski”, s. 111, 2008. Zakład Wydawnictw Statystycznych. ISSN 1640-3630. 

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]