Wspólna konsumpcja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Wspólna konsumpcja, współdzielona konsupcja (ang. collaborative consumption) też ekonomia dzielenia się (ang. sharing economy) – terminy opisujące ekonomiczne modele bazujące na bezinteresownym dzieleniu się, wymianie i płatnym wypożyczaniu produktów[1]. Termin jest przeciwieństwem posiadania rzeczy na własność.

Technologia i komunikacja równych konsumentów umożliwiła tym starym rynkowym zachowaniom powrót na skalę przedtem niemożliwą[2].

Termin wspólna konsumpcja został wprowadzony przez Marcus Felson i Joe L. Spaeth w 1978 r.[3]

Wspólna konsumpcja jest też terminem na określenie obserwacji psychologicznej, dotyczącej przykładania przez społeczeństwo coraz mniejszej wagi do posiadania rzeczy na własność na rzecz dostępu do dóbr wtedy gdy są potrzebne. Od ogromnych bazarów typu Allegro,Tablica.pl i eBay, poprzez pożyczanie społecznościowe (Zopa), podróże peer-to-peer (Airbnb), wspólne przejazdy samochodami (BlaBlaCar)[4], pożyczanie samochodów (Zipcar lub peer-to-peer RelayRides). Współdzielona konsumpcja zakłóca stare modele biznesowe i odkrywa na nowo nie tylko to co ludzie konsumują, ale jak to konsumują[5].

Przypisy

  1. What’s Mine is Yours: The Rise of Collaborative Consumption
  2. Sharing Is Contagious: An Infographic on the Rise of Collaborative Consumption | Design on GOOD
  3. Felson, Marcus and Joe L. Spaeth (1978), Community Structure and Collaborative Consumption: A routine activity approach, American Behavioral Scientist, 21 (March–April), 614–24
  4. Platforma BlaBlaCa - www.blablacar.pl
  5. What’s Mine is Yours: The Movement

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]