Wspólna polityka handlowa Unii Europejskiej

Reguluje stosunki gospodarcze między Unią Europejską a państwami trzecimi. Oddziałuje na rozmiary, kierunki oraz strukturę obrotów handlowych UE z zagranicą.

Podstawy traktatowe

Art 2 ogólne cele – a w tym promocja wzrostu gospodarczego, wysokiego zatrudnienia, wzrostu konkurencyjności i ochrony środowiska

Art 131 i 133 tłumaczą czym generalnie ma się zajmować wspólna polityka handlowa (common commercial policy) – ma mieć swój wkład w harmonijnym rozwoju handlu światowego, w stopniowym znoszeniu barier w handlu. Art. 133 – instrumenty i procedury decyzyjne

Art 300 wprowadza obecną inter-instytucjonalną procedurę potrzebną w celu zawierania międzynarodowych umów – przede wszystkim decyzję podejmuje Rada nie zobowiązania do konsultacji z Parlamentem Europejskim, tym niemniej konsultacje mogą mieć miejsce.

Funkcjonowanie

Oparta na jednolitych zasadach, w odniesieniu do

• zmian stawek celnych,
• zawierania umów celnych i handlowych,
• ujednolicenia środków liberalizacyjnych,
• polityki eksportowej i handlowych środków ochronnych podejmowanych w przypadku dumpingu lub subsydiów

Komisja przedkłada Radzie propozycje w celu wykonania wspólnej polityki handlowej. Jeżeli potrzeba wynegocjowania umów z jednym lub większą liczbą państw albo organizacji międzynarodowych

• Komisja przedstawia zalecenia Radzie,
• Rada upoważnia ją do rozpoczęcia koniecznych rokowań.
• Rada i Komisja są odpowiedzialne za zapewnienie zgodności umów.

Komisja prowadzi rokowania w konsultacji ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę

• Komisja regularnie składa specjalnemu komitetowi sprawozdanie sprawie postępu w rokowaniach
  • Rada nie może zawrzeć umowy, jeśli zawiera ona postanowienia wykraczające poza wewnętrzne kompetencje Wspólnoty
  • Dot. rokowań i zawierania umów w dziedzinie handlu usługami i handlowych aspektów własności intelektualnej
  • Umowy dot. handlu usługami w dziedzinie kultury i audiowizualnymi, usługami edukacyjnymi oraz usługami socjalnymi i w zakresie zdrowia ludzkiego należą do dzielonych kompetencji Wspólnoty i jej Państw Członkowskich

Wspólnotowy Kodeks Celny

Jest to dokument określający zasady, mechanizmy i procedury handlu państw WE z państwami trzecimi.

Zewnętrzna Taryfa Celna – TARIC

Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Taryfa Celna Wspólnoty (TARIC) wprowadzona została we Wspólnocie Europejskiej dla towarów ujętych w deklaracji celnej. Taryfa łączy w sobie zasady nomenklatury zharmonizowanego systemu, zasady nomenklatury scalonej Wspólnoty (Combined Nomenclature- CN) oraz zasady wspólnej polityki handlowej prowadzoną przez Wspólnotę Europejską. Cech te można zauważyć już w samej strukturze kodu TA-RIC: 999999- pierwsze sześć cyfr kodu stanowi kod pozycji towarowej według nomenklatury Zharmonizowanego Systemu:

• 99 - dwa następne znaki są kodem podpozycji towarowej według nomenklatury scalonej Wspólnoty
• 9 - następny jeden znak jest zarezerwowany dla dalszego rozbicia podpozycji towarowej według uznania poszczególnych krajów Wspólnoty
• 99 - następne dwa lub więcej znaków służy do dokonania dalszej specyfikacji towarowej jeśli jest to konieczne dla precyzyjnego zastosowania zwolnień od cła, kontyngentów, preferencji celnych i tym podobne.

"Taryfa" publikowana jest corocznie, natomiast co tydzień kraje członkowskie otrzymują jej uaktualnienie. Skomplikowana budowa TARIC, nie nasuwa większych wątpliwości, to jednak klasyfikowanie niektórych dóbr zgodnie z poszczególnymi kodami pozycji towa-rowych może nastręczyć pewne, nieraz znaczne trudności, zwłaszcza że, życie nie stoi w miejscu i codzienność przynosi nowe rozwiązania techniczne, udoskonalenia, zmiany wła-sności produktów, ich przeznaczenia, użytkowania, zaspokojenia potrzeb i gustów konsu-mentów.

W kwietniu 1990 r. opublikowano nowe ujęcie Zintegrowanej Taryfy Celnej (TARIC), według której wszystkie towary znajdujące się w handlu Wspólnoty Europejskiej z krajami trzecimi podlegają zasadom wprowadzonym przez wspólnotę. Uaktualnienie danych w Zintegrowanej Taryfie Celnej kraje członkowskie dokonywać będą systemem elektronicz-nym. Zmiana kodów w TARIC może być dokonywana odpowiednimi zarządzeniami wy-dawanymi przez Wspólnotę tylko wtedy, kiedy wymagać tego będą części składowe zca-lonej nomenklatury CM. Komisja zwróciła się także do krajów członkowskich, aby wzięły pod rozwagę wprowadzenie nowych elementów do TARIC.

Podporządkowanie się zasadom wprowadzonym przez Wspólnotę Europejską do TARIC z jednej strony powoduje utrudnienia w dostępie do rynku EWG dla krajów trze-cich. Z drugiej strony dzięki możliwością kodowania towarów oraz precyzyjnemu ich opi-sowi w nomenklaturze CN usuwane zostają dotychczasowe bariery językowe, które w przypadku krajów Europy Wschodniej stanowią poważne przeszkody w ich kontaktach handlowych ze światem zewnętrznym.

Zobacz też

• Unia celna

Bibliografia

• Z.W. Puślecki "Ochrona handlowa Wspólnoty Europejskiej" Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, Poznań 1994;
• Ł Ciamaga, „Unia Europejska”, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1997