Wstężyk gajowy
| Wstężyk gajowy | |
| Cepaea nemoralis[1] | |
| (Linnaeus, 1758) | |
.jpg) |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | mięczaki |
| Podtyp | muszlowce |
| Gromada | ślimaki |
| Podgromada | płucodyszne |
| Rząd | trzonkooczne |
| Nadrodzina | Helicoidea |
| Rodzina | ślimakowate |
| Rodzaj | Cepaea |
| Gatunek | wstężyk gajowy |
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Wstężyk gajowy, ślimak gajowy (Cepaea nemoralis) – gatunek synantropijnego, roślinożernego ślimaka lądowego z rodziny ślimakowatych (Helicidae), jeden z bardziej pospolitych gatunków ślimaków i jeden z trzech wstężyków występujących w Polsce.
Występuje w zachodniej i środkowej Europie, introdukowany w Ameryce Północnej, gdzie stał się gatunkiem inwazyjnym. W Polsce występuje na Dolnym Śląsku, Małopolsce, Pomorzu i Wielkopolsce. Spotykany często w ogrodach, w parkach, na cmentarzach – zwykle wśród krzewów.
Muszla tego ślimaka, w zarysie kulista, ze stożkowato wzniesionymi skrętami, ma bardzo duże zróżnicowanie barwne – opisano kilkadziesiąt odmian barwnych[2]. Spotyka się osobniki o muszlach żółtych z ciemnymi paskami, różowych, aż po osobniki o muszli czerwonobrunatnej lub ciemnobrązowej z żółtymi paskami lub bez pasków. Wstężyk gajowy w przeciwieństwie do wstężyka ogrodowego ma ciemnobrązową lub czarną wargę otaczającą otwór muszli.
Wysokość skorupki wynosi 17–20 mm, szerokość 21–27 mm[2].
Żywią się glonami i roślinami zielnymi, zwłaszcza ich obumarłą tkanką.
Wstężyki gajowe są jadalne, ale rzadko spożywane przez ludzi ze względu na niewielkie rozmiary i różnie oceniane walory smakowe[3]. Naturalnym wrogiem wstężyków jest drozd śpiewak, który żywi się nimi – małe połyka w całości, a większym rozbija skorupki o twarde podłoże, po czym zjada ciało mięczaka[4].
Polskie ślimaki gajowe [edytuj]
-
W rozpoznawaniu gatunku liczy się kształt muszli ...
-
oraz ciemnobrązowa warga (pasek wokół otworu).
-
Gdy robi się zbyt gorąco ślimak wciąga ciało do środka a otwór otacza błonką zabezpieczającą ciało przed wysychaniem.
-
Za chwilę skręt ciała pozwoli ślimakowi stanąć na nodze.
-
Cepaea nemoralis
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Cepaea nemoralis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ 2,0 2,1 Władysław Strojny: Nasze zwierzęta. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1981. ISBN 83-09-00045-6.
- ↑ Man and Mollusc's Data Base of Edible Molluscs – Helicidae (ang.)
- ↑ Andrzej Kruszewicz: Ptaki Polski. 2, Wróblowe - ptaki śpiewające. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 2006. ISBN 83-7073-455-3.
