Wulfenit
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Wulfenit | |||
|
|||
 Kryształy wulfenitu |
|||
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |||
| Skład chemiczny | (Pb[MoO4]) molibdenian ołowiu |
||
| Twardość w skali Mohsa | 3 | ||
| Przełam | nierówny, muszlowy | ||
| Łupliwość | wyraźna | ||
| Układ krystalograficzny | tetragonalny | ||
| Gęstość minerału | 6,7–7,0 g/cm³ | ||
| Właściwości optyczne | |||
| Barwa | żółta, pomarańczowa, czerwona; rzadziej bezbarwny, biały, szary | ||
| Rysa | biała, białożółta | ||
| Połysk | żywiczny, tłusty | ||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||
Wulfenit – minerał z gromady molibdenianów. Należy do grupy minerałów rzadkich.
Nazwa pochodzi od nazwiska austriackiego mineraloga, barona Franza Xavera Wulfena (1728-1805), słynnego badacza rud ołowiu, który po raz pierwszy opisał ten minerał.
Spis treści |
[edytuj] Charakterystyka
[edytuj] Właściwości
Najczęściej tworzy kryształy tabliczkowe o zarysie czworokąta, niekiedy jest podobny do sześcianu. Rzadziej wykazuje pokrój słupowy, igiełkowy bądź piramid tetragonalnych. Występuje w skupieniach zbitych, ziarnistych i naskorupieniach. Jest kruchy, przezroczysty, często tworzy pseudomorfozy po galenie i cerusycie.
[edytuj] Występowanie
Powstaje jako minerał wtórny w strefach utleniania kruszców ołowiu. Zazwyczaj występuje w paragenezie z galeną i cerusytem.
Miejsca występowania:
- Na świecie: Namibia – kryształy żółte, niebieskie, zielononiebieskie, bezbarwne, Demokratyczna Republika Konga – kryształy czerwone, Maroko – kryształy pomarańczowe i brązowe, Algieria, Australia, Meksyk, Kanada, USA – kryształy żółte i czerwone, Austria – kryształy żółte, Słowenia – kryształy żółte, Rumunia – kryształy czerwone, Niemcy.
- W Polsce: stwierdzono go w nieczynnej kopalni Miedzianka k. Jeleniej Góry na Dolnym Śląsku.
[edytuj] Zastosowanie
- stanowi źródło pozyskiwania molibdenu i ołowiu,
- okazy są poszukiwane i cenione przez kolekcjonerów,
- pięknie wykształcone kryształy znajdują zastosowanie w jubilerstwie.
[edytuj] Bibliografia
- G.G. Gormaz, J.J. Casanovas: Atlas mineralogii. Wiedza i życie, 1992.
- J. Żaba: Ilustrowany słownik skał i minerałów. Videograf II, 2003.
- W. Schumann: Minerały świata. Oficyna Wydawnicza „Alma – Press”, 2003.
- J. Bauer: Przewodnik. Skały i minerały. Multico, 1997.
