Wunderwaffe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Die Wunderwaffe (niem. "cudowna broń") – wyrażenie, które zostało sformułowane przez propagandę hitlerowską w Niemczech w okresie II wojny światowej. Oznaczało zaawansowaną technologicznie tajną broń o wielkiej sile, która będzie w stanie przechylić szalę zwycięstwa na stronę przegrywającej na wszystkich frontach III Rzeszy.

Pojęcie Wunderwaffe było w większym stopniu chwytem propagandowym, niż realnym projektem – nigdy nie doszło do jej wdrożenia w kształcie oficjalnie zapowiadanym, zrealizowano praktycznie tylko nieliczne projekty.

Opinie, co mogłoby się kryć pod określeniem Wunderwaffe są rozmaite:

Projekty zrealizowane[edytuj | edytuj kod]

Projekty eksperymentalne[edytuj | edytuj kod]

  • Rakieta balistyczna A-9/A-10 konstrukcji Wernhera von Brauna. Projekt balistycznej rakiety międzykontynentalnej A-10 był pierwszym tego typu na świecie, umożliwiał on osiągnięcie celów w odległości do 4.800 km w czasie 45 minut. Rakieta miała osiągać pułap 24 km i zawierać w głowicy bojowej 1.000 kg amatolu. Według najnowszych danych elementy tego pocisku (oraz paliwo) były projektowane, budowane i testowane na obszarze obecnej RP najprawdopodobniej w fabrykach zbudowanych przez Niemców w kopalniach węgla kamiennego w Wałbrzychu, podziemiach Zamku Książ i w kompleksie "Riese" położonym w Górach Sowich, do których wejścia zostały zawalone, zasypane oraz być może zaminowane tuż przed wkroczeniem Armii Czerwonej na te terenypotrzebne źródło. Dla potrzeb rakiet balistycznych (w tym A 4) budowano testowe stanowisko startowe nr 7 (niem. Prüfstand VII) na poligonie rakietowym w Peenemünde, poważnie uszkodzone podczas alianckiego nalotu bombowego w sierpniu 1944, a po wojnie rozmontowane i wywiezione przez Rosjan do ZSRR.

W laboratoriach umieszczonych pod ziemią a także w piwnicach i labiryntach korytarzy m.in pod pijalnią wód mineralnych w Szczawnie Zdroju prowadzono także w komorach ciśnieniowych i basenach z zimną wodą eksperymenty na więźniach obozu koncentracyjnego Dachau w celu zbadania wpływu ekstremalnie niskiego ciśnienia i niskiej temperatury na ciało człowieka na wysokości 24000 metrów.

  • Broń jądrowa – niemieckie nadzieje na skonstruowanie tego typu broni związane były z noblistą i fizykiem Wernerem Heisenbergiem i jego współpracownikami (Kurt Diebner, Erich Bagge, Otto Haxer, Karl Witzel i Wilhelm Rein). Mimo pewnych postępów, program nie miał jednak szans na realizację – głównie z powodu braku odpowiedniego finansowania badań przez państwo oraz bazy naukowo-technicznej (kadra, ośrodki eksperymentalne, brak wystarczającej ilości materiałów rozszczepialnych). W porównaniu do zaawansowania amerykańskiego projektu Manhattan w 1945, niemiecki program atomowy znajdował się ok. roku 1942.
  • Samolot pionowego startu Focke-Wulf Fw Triebflügel skonstruowany w układzie latającego śmigła o zmiennej geometrii (na końcu łopat umieszczonego z przodu samolotu śmigła znajdowały się miniaturowe silniki strumieniowe nadające mu ruch rotacyjny.
  • Samolot turboodrzutowy Horten Ho 229 (Gotha Go 229), skonstruowany w układzie latającego skrzydła – oblatano dwa prototypy (pierwszy jako bezsilnikowy), kilka dalszych znajdowało się w budowie.
  • Samolot przechwytujący skonstruowany w systemie VTOL Heinkel Wespe – połączenie konstrukcji helikoptera i pocisku rakietowego, napęd w postaci silnika tłokowego, samolot miał startować bez użycia lotniska z ukrytej lokalizacji i błyskawicznie przechwytywać obce samoloty.
  • Rakietowy system przeciwlotniczy Wasserfall, złożony z kierowanych pocisków typu ziemia-powietrze, zbudowanych na bazie miniaturowych wersji rakiet V-2. Pierwsze próbne wystrzelenie pocisku nastąpiło 29 lutego 1944 w ośrodku w Peenemünde. Dokonano w sumie 35 testowych startów. Planowano seryjną produkcję pocisków w nowej podziemnej fabryce w Bleicherode, której wskutek klęski III Rzeszy w 1945 nie wybudowano.
  • Myśliwiec odrzutowy napędzany pyłem węglowym Lippisch P.13a, konstrukcji Alexandra Lippischa. Samolot według projektu mógł przelecieć 45 minut na 800 kg węgla ze zmienną prędkością od 850 km/h do 1250 km/h.
  • Bombowiec strategiczny Amerika Bomber, projekt dotyczył skonstruowania samolotu w celu rażenia celów w skali globalnej, w szczególności na terenie USA – niezrealizowany praktycznie w pierwotnych założeniach, z powodu braku technologii umożliwiającej wytworzenie silników odrzutowych bądź tłokowych o odpowiedniej wydajności. Wykonano zaledwie dwa prototypy będące przeróbkami samolotów bombowych Junkers Ju 290 i Messerschmitt Me 264. Według konstruktorów, jeden z nich wykonał na początku 1944 testowy lot z atlantyckiego wybrzeża Francji, z lotniska w Mont-de-Marsan, i dotarł na odległość 20 km od Nowego Jorku – jednak współcześnie jest to podawane w wątpliwość.
  • Załogowa wersja pocisku V1, Fieseler Fi 103R Reichenberg IV, mająca służyć do ataków samobójczych na samoloty aliantów i wybrane cele. Program lotów samobójczych Selbstopfermänner planowano wdrożyć pod koniec wojny w 1945. Oficjalnie niemieckie władze wojskowe używały eufemizmu "taranowanie", jednakże możliwości wydostania się pilota z rakiety były praktycznie żadne, z uwagi na dużą prędkość oraz fakt iż osłona kabiny znajdowała się tuż pod wlotem silnika odrzutowego dodatkowo odchylając się jedynie o 45 stopni, co uniemożliwiało szybkie opuszczenie kabiny przez pilota i wylądowanie na spadochronie. Ogółem przeszkolono 70 pilotów i wyprodukowano 175 maszyn Fieseler Fi 103R Reichenberg IV, nigdy jednak nie doszło do praktycznego ich zastosowania na polu walki. Piloci przeszkoleni w programie Selbstopfermänner bywali porównywani do japońskich kamikadze. Sam pocisk Fieseler Fi 103R Reichenberg IV był niemalże identyczny jak japoński Yokosuka MXY7 Ohka, używany przez japońskich pilotów-samobójców, z tą różnicą, iż kabina japońskiego pilota była zaśrubowywana, uniemożliwiając opuszczenie pocisku w trakcie lotu, natomiast kabina w niemieckim pocisku dawała teoretyczną szansę na ucieczkę, choć w praktyce niewykonalną.
  • Noktowizory dla piechoty i pojazdów pancernych. Prowadzono próby, jednak najprawdopodobniej ani razu nie wykorzystano ich w warunkach bojowych[2].

Wunderwaffe III Rzeszy[edytuj | edytuj kod]

Marynarka wojenna[edytuj | edytuj kod]

Lotniskowce[edytuj | edytuj kod]

  • Graf Zeppelin (1938) - 33 550-tonowy lotniskowiec, którego stępkę podłożono w 1936; nigdy nie ukończony.
  • Flugzeugträger B - planowany okręt siostrzany Grafa Zeppelina; zezłomowany przed spuszczeniem na wodę.
  • Lotniskowiec I (1942) - planowany 56 500-tonowy lotniskowiec, przeznaczony do celów transportowych; zrezygnowano z jego budowy przed rozpoczęciem prac.

Okręty wojenne[edytuj | edytuj kod]

  • Pancerniki typu H - seria proponowanych okrętów wojennych, kończąc na H-44 - 140 000-tonowym okręcie uzbrojonym w osiem, 20-calowych dział. Tylko dwóm sztukom podłożono stępki; później zezłomowane.


U-booty - strefa oceaniczna[edytuj | edytuj kod]
U-booty - strefa przybrzeżna[edytuj | edytuj kod]
  • Okręty podwodne typu XXII - U-booty zaprojektowane na napęd niezależny od powietrza; dwie sztuki były w budowie.
  • Okręty podwodne typu XXIII ("Elektroboote") - typ U-bootów zaprojektowany do prowadzenia działań wojennych w strefie przybrzeżnej; wybudowano 67 sztuk.
  • Okręty podwodne typu XXV - typ U-bootów zaprojektowany do prowadzenia działań wojennych w strefie przybrzeżnej, zbudowane miały być wyłącznie z części elektronicznych.
Lotniskowce podwodne[edytuj | edytuj kod]
  • Typ XI - U-booty zaprojektowane do trasportowania wodnosamolotów typu Arado Ar 231; czterem sztukom podłożono stępki; z dalszych prac zrezygnowano pod koniec wojny.

Wojska lądowe[edytuj | edytuj kod]

Broń przeciwlotnicza[edytuj | edytuj kod]

Broń przeciwpancerna[edytuj | edytuj kod]

Czołgi superciężkie[edytuj | edytuj kod]

  • Landkreuzer P. 1000 "Ratte" (Szczur) - planowany czołg superciężki, ważący ok. 1000 ton i uzbrojony w dwa działa kalibru 280 mm, jedno działo przeciwpancerne kalibru 128 mm, osiem działek przeciwlotniczych kalibru 20 mm oraz dwa ckm-y kalibru 15 mm - rozpoczęto budowę jednego prototypu, którego nigdy nie ukończono.
  • Landkreuzer P. 1500 "Monster" (Potwór) - proponowany projekt superciężkiego działa samobieżnego, ważącego ok. 1500 ton i uzbrojonego w działa Schwerer Gustav/Dora kalibru 800 mm.
  • Panzer VII "Löwe" (Lew) - planowany czołg superciężki, ważący 90 ton i uzbrojony w działo kalibru 105 mm.
  • Panzer VIII "Maus" (Mysz) - czołg superciężki, ważący 180 ton i uzbrojony w dwa działa kalibru 128 mm i 75 mm,; dwa prototypy zostały ukończone.
  • Panzerkampfwagen E-100 - planowany czołg superciężki, ważący 140 ton; uzbrojenie tego czołgu miały stanowić działa różnego kalibru (128, 149 lub 170 mm).

Lotnictwo[edytuj | edytuj kod]

Szybowce[edytuj | edytuj kod]

Samoloty[edytuj | edytuj kod]

Samoloty z silnikami tłokowymi[edytuj | edytuj kod]
Samoloty odrzutowe i rakietowe[edytuj | edytuj kod]

Śmigłowce[edytuj | edytuj kod]

Broń jądrowa[edytuj | edytuj kod]

Artyleria[edytuj | edytuj kod]

Pociski[edytuj | edytuj kod]

Broń orbitalna[edytuj | edytuj kod]

  • Broń słoneczna - teoretyczna broń III Rzeszy, działająca na zasadzie reflektora parabolicznego odbijającego promienie słoneczne.

Broń strzelecka i artyleryjska[edytuj | edytuj kod]

Wyposażenie techniczne[edytuj | edytuj kod]

Broń propagandowa[edytuj | edytuj kod]

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Istnieją niepotwierdzone relacje i doniesienia mówiące o innych eksperymentalnych projektach, rzekomo mających znajdować się w fazie testów, będących często tematem literatury fantastycznonaukowej. Brak jednak dokumentów i rzetelnej literatury źródłowej aby uznać je za prawdziwe (np. z uwagi na nikłe zaawansowanie niemieckiego programu atomowego):

  • Rzekome pojazdy latające wyprzedzające swoją epokę. Miały one wyglądać podobnie do stereotypowego UFO. Pojazdy działać miały dzięki energii nuklearnej i latać z użyciem silnika antygrawitacyjnego (konstrukcja wysokości ok. 2 m), opartego na "głównej części" zwanej dzwonem (die Glocke). Za bazę produkcyjno-startową dla "spodków" miał służyć kompleks Riese znajdujący się w Górach Sowich w Polsce. Początkiem powyższych rewelacji była książka Igora Witkowskiego Supertajne bronie Hitlera, wydana w 1997 roku. Najnowsze badania sensacyjnej historii o tzw. Niemieckich UFO i programie Die Glocke (Dzwon) skłaniają się ku tezie, że jest to mistyfikacja.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Łukasz Golowanow: Messerschmitt Me 163 Komet (pol.). konflikty.pl, 2008-02-12. [dostęp 2011-02-15].
  2. Łukasz Męczykowski: Wunderwaffe - "cudowna" broń III Rzeszy. Część 1 (pol.). Konflikty.pl, 2009-09-19. [dostęp 2011-02-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]