Wyżeł włoski szorstkowłosy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wyżeł włoski szorstkowłosy
05042363 Spinone braun.jpg
Wyżeł włoski szorstkowłosy
Inne nazwy Spinone italiano
Kraj patronacki Włochy
Kraj pochodzenia Włochy[1]
Wymiary
Wysokość 60 - 70 cm (psy),
58 - 65 cm (suki)
Masa 32 - 37 kg (psy),
28 - 30 kg (suki)
Klasyfikacja
FCI Grupa VII, Sekcja 1.3,
numer wzorca 165
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Wyżeł włoski szorstkowłosy jest to jedna z ras psów należąca do grupy wyżłów, zaklasyfikowana do sekcji wyżłów kontynentalnych, w podsekcji psów w typie gryfona. Podlega próbom pracy[1].

Nazwa szorstkowłosego wyżła włoskiego "Spinone" została stworzona przez hrabiego de Ferrabone Delor w roku 1887. Wcześniej funkcjonowały nazwy "bracco spinoso" oraz "bracco spinone". "Spinone" jest słowem pochodzącym z Lombardii i określa psa o szorstkim włosie.

Spis treści

Rys historyczny [edytuj]

Pies w typie "Spinone" został uwieczniony na fresku średniowiecznego malarza Andrea Mantegna[2].

Psy w typie gryfona o włosie szorstkim, twardym i umaszczeniu białym z żółtymi łatami, występowały w południowej części Tyrolu. Określano je jako "cane da ferma spinoso", a Hans Räber przytacza wypowiedź barona von Rauch, mówiącej o pochodzeniu przodków tych psów z rejonów Vicenza, dokąd przybyli wcześniej z Dalmacji[3]. Psy te były krzyżowane z wyżłami gładkowłosymi i posiadały naturalnie szczątkowy ogon. Zawsze występowały w umaszczeniu białym z żółtymi łatami, chodź przez myśliwych były preferowane osobniki białe. Hodowane były do udziału w polowaniach głównie na kaczki i słonki.

Wyżeł włoski szorstkowłosy na międzynarodowej wystawie psów rasowych w Katowicach - Spodku.

Oprócz południowych rejonów Tyrolu dawny typ Spinone występował także w Karyntii, Krainie, Bośni i Hercegowinie oraz na obszarze Krasu. W XVII i XVIII wieku wyżły te trafiły do Francji, gdzie mieszano je z barbetami oraz z psami gończymi.

Wygląd ogólny [edytuj]

Włoski wyżeł szorstkowłosy ma ciało w formacie prostokątnym, o dobrze rozwiniętej muskulaturze.

Szata i umaszczenie [edytuj]

Według wzorca rasy "sierść jest sztywna, szorstka, ściśnięta i raczej położona, nie występuje podszerstek". Spotykane u tych wyżłów rodzaje umaszczenia to:

  1. czysto białe
  2. biało-brązowe
  3. biało-pomarańczowe
  4. białe nakrapiane (dereszowate) pomarańczowo lub kasztanowo

Użytkowość [edytuj]

Wyżeł włoski szorstkowłosy jest wszechstronnym psem myśliwskim. Jest wytrzymały w pracy, sprawdza się jako aporter, także na terenach bagnistych.

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 306.
  2. ↑ FCI-Standard N° 165 / 04. 12. 1998 / GB (ang.). www.fci.be. [dostęp 2010-11-11]. s. 2.
  3. ↑ Hans Räber, Encyklopedia psów rasowych, T. II, str. 591

Bibliografia [edytuj]

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva-Maria Krämer "Rasy psów", Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 2003
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Wyżeł_włoski_szorstkowłosy&oldid=36195551”