Wyżlin większy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wyżlin większy
Antirrhinum majus from Thasos.JPG
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd jasnotowce
Rodzina babkowate
Rodzaj wyżlin
Gatunek wyżlin większy
Nazwa systematyczna
Antirrhinum majus L.
Sp. pl. 2:617. 1753
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Wyżlin większy, lwia paszcza (Antirrhinum majus L.) – gatunek rośliny jednorocznej z rodziny babkowatych (Plantaginaceae), dawniej umieszczany zwykle w trędownikowatych (Scrophulariaceae). Pochodzi z obszaru śródziemnomorskiego (Algieria, Maroko, Tunezja, Europa Południowa, Azja Zachodnia)[2]. W Polsce jest uprawiany jako roślina ozdobna, czasami przejściowo dziczeje (efemerofit)[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Roślina jednoroczna, o wzniesionych łodygach wysokości do 30-70 cm. Silnie rozkrzewia się.
Kwiaty
Żółte, pomarańczowe, czerwone, białe, niebieskie, ciemno różowe. Zebrane w gęste grono na szczycie łodygi. Kwitnie od czerwca do października.
Kompozycja dwóch odmian

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Roślina ozdobna. Atrakcyjna, długokwitnąca roślina do wiszących pojemników, skrzynek balkonowych i jako roślina okrywowa. Nadaje się także na kwiat cięty, rabaty kwiatowe, obwódki, do nasadzeń w donicach. Roślina kwitnie bardzo obficie, doskonale nadaje się na różnobarwne kompozycje kwiatowe.
    • Uprawa: Wysiew w marcu pod osłonami. Na miejsce stałe wysadzać w maju w odległości 15 – 20 cm. Wymaga żyznej gleby w stanowisku słonecznym. Roślina nie jest odporna na mróz.[4]

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-06].
  2. Family: Plantaginaceae (ang.). Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-04-13].
  3. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  4. Anita Paszkiewicz-Tokarczyk: Balkon cały w kwiatach. Warszawa: Wydawnictwa „Alfa”, 1987. ISBN 83-7001-119-5.