Wyżnia Kira Miętusia
Wyżnia Kira Miętusia, Wyżnia Miętusia Kira – polana reglowa w Dolinie Kościeliskiej w Tatrach, znajdująca się u wylotu tej doliny, powyżej przysiółka Kiry i pierwszego zwężenia Doliny Kościeliskiej zwanego Bramą Kantaka. Od wschodniej strony polany znajdują się zbocza Hrubego Regla, od zachodniej Kościeliskich Kopek (wcina się w nie Wściekły Żleb). Jeszcze w XIX w. na tej polanie odbywało się łączenie stad owiec wypasanych na Hali Miętusiej, do której dawniej należała Wyżnia Kira Miętusia (później wyłączona została w samodzielną polanę).
Spis treści |
[edytuj] Opis
Jeszcze do 1960 stał tutaj rząd ok. 10 zabudowań pasterskich, polana była koszona, a siano do wsi zwożono z niej zimą na saniach. W 1955 polana miała powierzchnię 9,506 ha. Po włączeniu jej do Tatrzańskiego Parku Narodowego zniesiono wypas i koszenie, w wyniku czego część polany zarosła lasem i zaroślami. W 2004 jej powierzchnia zmniejszyła się przez to o 9,15%[1]. W latach 80. ponownie wprowadzono na niej tzw. wypas kulturowy, co ograniczy dalsze jej zarastanie lasem. Obecnie są na polanie dobrze utrzymane szałasy, ławki dla turystów i prowadzony jest wyrób i sprzedaż oscypków, żętycy i bundzu.
Dla turystów to początkowy odcinek zwiedzania Doliny Kościeliskiej. Jest to znajdująca się na wysokości ok. 935-950 m n.p.m. płaska, duża polana, otoczona dolnoreglowym lasem świerkowym. Powstała ona na nanosach Kościeliskiego Potoku, oraz stożkach spływowych zniesionych przez potoki spływające z Hrubego Regla. Kościeliski Potok, zepchnięty przez te stożki spływowe, płynie zachodnim brzegiem polany, a środkiem biegnie utwardzona droga i pieszy szlak turystyczny. Drogą tą jeżdżą też konne bryczki z turystami (zimą sanie).
Widokami z tej polany zachwycał się Seweryn Goszczyński. W 1932 pisał on: "...ujrzeliśmy się na roskosznej płaskiej dolinie, owalnego kształtu; pokrywał ją kobierzec najświeższej darni, ocieniały od koła góry i lasy uderzające takim wdziękiem, że zdawały się ulubieńszem nad inne dziełem przyrody.". Obecnie w sezonie turystycznym drogą przez tę polanę wędrują tłumy turystów. Z polany, wprost na południe widać Błyszcz, a po wschodniej stronie u góry Gładkie Upłaziańskie na zboczach Ciemniaka. Wiosną, podczas topnienia śniegów polana pokrywa się tysiącami kwitnących krokusów. Po wschodniej stronie polany ponad lasem wznosi się urwisko zbudowanej z twardych wapieni Kończystej Turni. Tuż za polaną była kiedyś drewniana skocznia narciarska, wybudowana w 1950 z inicjatywy Stanisława Marusarza, na której osiągać można było odległości do 30 m[2].
[edytuj] Szlak turystyczny
Czasy przejścia podane na podstawie mapy[3].
– zielony z Kir dnem Doliny Kościeliskiej do schroniska na Hali Ornak. Czas przejścia: 1:40 h, ↓ 1:35 h
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Marcin Bukowski, Marcin Guzik (red.): Dynamika zarastania polan tatrzańskich. Zakopane: Wydawnictwa Tatrzańskiego Parku Narodowego, 2009. ISBN 978-83-61788-08-9.
- ↑ Adrian Dworakowski: Przewodnik po polskich skoczniach 2006 (pol.). Skijumping.pl, 2006-10-19. [dostęp 2011-06-25]. s. 3.
- ↑ Tatry. Zakopane i okolice. Mapa w skali 1:27 000. Warszawa: ExpressMap Polska, 2005. ISBN 83-88112-35-X.
[edytuj] Bibliografia
- Władysław Szafer: Tatrzański Park Narodowy. Zakład Ochrony Przyrody PAN, 1962.
- Józef Nyka: Tatry polskie. Przewodnik. Wyd. XIII. Latchorzew: Wyd. Trawers, 2003. ISBN 83-915859-1-3.
- Tatry polskie. Mapa turystyczna 1:20 000. Piwniczna: Agencja Wyd. „WiT” s.c., 2006. ISBN 83-89580-00-4.
