Riazańska Wyższa Szkoła Dowódcza Wojsk Powietrznodesantowych im. generała armii W. F. Margiełowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Godło uczelni (narękawnik)
Główne wejście do szkoły
Władimir Putin w otoczeniu kadetów oficerskiej szkoły powietrznodesantowej w Riazaniu (2002)
Listopad 2013. Władimir Putin dekorujący sztandar szkoły Orderem Suworowa, z prawej komendant szkoły gen. Koncewoj

Wyższa Szkoła Dowódcza Wojsk Powietrznodesantowych w Riazaniu (pełna, oficjalna nazwa: Riazański Instytut Wojsk Powietrznodesantowych im. gen. armii W. F. Margiełowa, org. Рязанский институт воздушно-десантных войск имени генерала армии В.Ф. Маргелова) – rosyjska wyższa szkoła wojskowa kształcąca oficerów i podoficerów wojsk powietrznodesantowych. Najstarsza uczelnia na świecie, kształcąca specjalistów tego rodzaju wojsk. Jedna z najbardziej elitarnych szkół wojskowych w byłym ZSRR a obecnie w Federacji Rosyjskiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Historia szkoły ma swój początek w czasie II wojny światowej i przypadającym na ten okres gwałtownym rozwojem wojsk powietrznodesantowych walczących stron, w tym również i ZSRR. 2 sierpnia 1941 w Kujbyszewie utworzono tajną jednostkę nr 75021 – wojskowo-desantową szkołę dla szkolenia kadr wojsk powietrznodesantowych. Po wojnie szkoła została przeniesiona do Frunze w Kirgiskiej SRR, a następnie do Ałma-Aty w Kazachskiej SRR. W 1959 roku na wniosek naczelnego dowódcy rosyjskich wojsk powietrznodesantowych (WDW) gen. Wasilija Margiełowa, uczelnia została przeniesiona do Riazania i połączona z tamtejszą Oficerską Szkołą Piechoty im. K. Woroszyłowa (w rzeczywistości kursami, nie posiadającymi statusu uczelni wyższej). Początkowo nosiła nazwę Ogólnowojskowej Szkoły Dowódczej i dopiero po wypuszczeniu pierwszego rocznika, w 1964 roku, stała się Wyższą Szkołą Dowódczą Wojsk Powietrznodesantowych. W 1968 roku otrzymała imię „Leninowskiego Komsomołu”. W 1996 prezydent FR nadał uczelni nowego patrona, a w konsekwencji nową nazwę – Riazańska Wyższa Szkoła Dowódcza Wojsk Powietrznodesantowych im. gen. armii W. F. Margiełowa. W 1998, uczelnia w związku z reorganizacją rosyjskich szkół wojskowych ponownie zmieniała nazwę – był to teraz Riazański Instytut Wojsk Powietrznodesantowych. Straciła wtedy patrona, którego przywrócono (Margiełow) cztery lata później (2002) na liczne wnioski i prośby środowisk kombatanckich, absolwentów i żołnierzy WDW. W 2004 roku powrócono również do dawnej nazwy: Riazańska Wyższa Szkoła Dowódcza Wojsk Powietrznodesantowych im. gen. armii W. F. Margiełowa. W 2008 roku do szkoły po raz pierwszy przyjęto kobiety (20 kursantek). W 2010 roku wstrzymano nabór kursantów na oficerów, skupiając się na szkoleniu podoficerów służby kontraktowej[1].

Okres świetności uczelni przypadał na lata 80. XX w. Jej komendantem został wtedy gen. Sliusar, weteran z Afganistanu, który starał się w uczelni zaczepić doświadczenia wyniesione z tej wojny. Dość dużo mówiono wtedy w mediach o samej uczelni i wojskach powietrznodesantowych, jako elicie armii. Młodzi ludzie „garneli” się do szkoły ze wszystkich zakątków ZSRR[2].

Nauka[edytuj | edytuj kod]

Uczelnia kształci dowódców WDW w dwóch kierunkach: dowódca plutonu powietrznodesantowego ze specjalnością menadżera i dowódca plutonu rozpoznawczego ze specjalnością tłumacz-lingwista. Studia odbywają się na 9 wojskowych i 3 cywilnych wydziałach: taktyki, taktyki specjalnej, uzbrojenia i strzelectwa, nauk humanistycznych i społeczno-ekonomicznych, powietrznodesantowym, zaopatrzenia i remontów, eksploatacji i uzbrojenia, dowodzenia w okresie pokoju, kultury fizycznej i sportu, języków obcych, matematyczno-fizycznym, języka rosyjskiego. W 2010 roku w uczelni pracowało 5 doktorów habilitowanych i 27 doktorów.

Studia trwają 5 lat i są podzielone na 10 semestrów zakończonych sesją (w czasach radzieckich były to 4 lata i 8 semestrów). Polegają one na słuchaniu wykładów, udziale w seminariach i konsultacjach, pisaniu prac kontrolnych. W ramach zajęć praktycznych, kursanci skadrowani w plutony ćwiczebne, biorą udział w zajęciach praktycznych z taktyki, służby wartowniczej itp. W okresie 5-letnich studiów, studenci ponad rok spędzają na poligonach. Absolwenci kończący uczelnię z wyróżnieniem maja prawo do wyboru miejsca służby.

Znani absolwenci[edytuj | edytuj kod]

Komendanci uczelni[edytuj | edytuj kod]

  • gen.-major Michaił Gruzinski (1941-1946)
  • gen.-armii Piotr Łaszczenko (1946-1950)
  • gen.-major Wiktor Wyżylin (1950-1952)
  • gen.-major Siergiej Sawczenko (1952-1959)
  • gen.-major Aleksandr Lieontiew (1959-1965)
  • gen.-porucznik Aleksandr Popow (1965-1968)
  • gen.-pułkownik Oleg Kuliszew (1968-1970)
  • gen.-pułkownik Alieksaj Czikrizow (1970-1984)
  • gen.-porucznik Albert Sliusar (1984-1995)
  • gen.-major Walerij Szczerbak (1995-2001)
  • gen.-major Władimir Krymski (2001-2008)
  • płk. Władimir Ługowoj (2008-2009)
  • płk. Andriej Krasow (2010-2012)
  • gen.-major Anatolij Koncewoj (2012-)

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Formalnie jako szkoła powietrznodesantowa uczelnia istnieje od 1964 roku, jednak ponieważ powstała z połączenia ze szkołą wojskową utworzoną w 1918 roku i przejęła jej tradycje - w Rosji datuje się jej powstanie na 1918 rok. Szkoła w Riazaniu w czasie II wojny światowej masowo kształciła oficerów piechoty LWP[3], stąd za absolwenta Wyższej Szkoły Dowódczej Wojsk Powietrznodesantowych w Riazaniu jest niekiedy uważany gen. Wojciech Jaruzelski (tak min. podaje rosyjska Wikipedia), który w 1943 ukończył riazańską szkołę oficerską[4]. W biografiach generała nie występuje żądna informacja, aby kiedykolwiek przeszedł szkolenie spadochronowe, a na jego zdjęciach w mundurze próżno szukać oznaki skoczka spadochronowego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Riazanskoje wojennoje ucziliszcze wpierwyje priostonowiło nabor kursantow (ros.). W: Lenta.ru [on-line]. 2010-06-24. [dostęp 8 lipca 2011].
  2. Schofield ..., s. 131.
  3. Polskie wątki w muzeum Szkoły Wojsk Powietrznodesantowych w Riazaniu (pol.). W: Wojciech Jaruzelski [on-line]. [dostęp 8 lipca 2011].
  4. Wojciech Jaruzelski w Riazaniu 1943 i 1984 (pol.). W: Wojciech Jaruzelski [on-line]. [dostęp 8 lipca 2011].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]