Wyższe Seminarium Duchowne w Kaliszu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wyższe Seminarium Duchowne Diecezji Kaliskiej
Seminarium Calisiense Maius
Data założenia 10 czerwca 1993
Państwo  Polska
Adres ul. Złota 144, 62-800 Kalisz
Rektor ks. dr Jan Grzeszczak
Położenie na mapie Kalisza
Mapa lokalizacyjna Kalisza
Wyższe Seminarium Duchowne Diecezji Kaliskiej
Wyższe Seminarium Duchowne Diecezji Kaliskiej
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wyższe Seminarium Duchowne Diecezji Kaliskiej
Wyższe Seminarium Duchowne Diecezji Kaliskiej
Ziemia 51°46′25,914″N 18°03′29,416″E/51,773865 18,058171Na mapach: 51°46′25,914″N 18°03′29,416″E/51,773865 18,058171
Strona internetowa

Wyższe Seminarium Duchowne Diecezji Kaliskiejseminarium duchowne diecezji kaliskiej kościoła rzymskokatolickiego w Kaliszu, erygowane 10 czerwca 1993 przez bpa Stanisława Napierałę jako drugie seminarium duchowne w historii miasta; sekcja zamiejscowa Wydziału Teologicznego Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, kształci na kierunku teologii pastoralnej o specjalności kapłańskiej; jurysdykcję kanoniczną nad seminarium sprawuje biskup kaliski.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze seminarium duchowne w Kaliszu powstało w 1593 dzięki staraniom prymasa Stanisława Karnkowskiego podejmowanym już od 1581[1]; było to pierwsze seminarium duchowne w archidiecezji gnieźnieńskiej.

Przywilej fundacyjny wydany został przez kapitułę gnieźnieńską 30 kwietnia 1583, jednak z powodu tworzenia przez prymasa Kolegium Jezuickiego w Kaliszu sprawa utworzenia seminarium przeciągała się. Niemałą rolę w tej sprawie odegrał sprzeciw duchowieństwa i patrycjatu Poznania, gdyż tamtejsze kolegium jezuickie planowano przekształcić w uniwersytet, nie dopuszczając przy tym do utworzenia drugiego ośrodka akademickiego w Wielkopolsce. Plany te jednak nie powiodły się i 30 kwietnia 1586 na polecenie prymasa Karnkowskiego kapituła gnieźnieńska wydała drugi przywilej fundacyjny, w którym określono program nauczania, wysokość nakładów finansowych i podległość prefektowi seminarium dwóch kaliskich szkół kolegiackich: św. Magdaleny i św. Mikołaja, którym od tego roku został Piotr Fabrycy Kowalski. Wówczas doszło jednak do sporu między prymasem i jezuitami a kapitułą gnieźnieńską dotyczącego sposobu finansowania studiów dla ubogich kleryków. Sprawa kontrybucji rocznej stała się przedmiotem narad na synodzie archidiecezjalnym w Łęczycy w 1589, ale nie doprowadziły one do porozumienia, które osiągnięto dopiero w 1591.

Ostateczne rozwiązanie problemu nastąpiło 29 marca 1593 na synodzie archidiecezji gnieźnieńskiej w Łowiczu, który zdecydował o utworzeniu seminarium duchownego archidiecezji gnieźnieńskiej przy działającym od 1584 Kolegium Karnkowskiego (łac. Collegium Karnkovianum), jednym z najznamienitszych kolegiów jezuickich w Rzeczypospolitej. Najwyższym przełożonym seminarium był arcybiskup gnieźnieński, a prefekt seminarium podlegał rektorowi kolegium jezuickiego. Piotr Fabrycy Kowalski autor dzieł teologicznych (wicerektor) 1586-87 dyrektor Szkoły Kaliskiej kierował w tym trudnym czasie Seminarium w Kaliszu jako prefekt w latach 1611-12

Dzięki staraniom kapituły gnieźnieńskiej synod archidiecezjalny w Łowiczu aktem z 24 września 1620 postanowił o przeniesieniu seminarium do Gniezna. Seminarium archidiecezji gnieźnieńskiej działało w Kaliszu do 20 czerwca 1621 i zostało przeniesione do Gniezna przez prymasa Wawrzyńca Gembickiego 8 lipca tego samego roku .

Przypisy

  1. Piechnik L., Jezuici a seminarium diecezjalne w Kaliszu (1593–1620), [w:] "Nasza Przeszłość", t. XX, Kraków 1964, s. 119–125.