Wyżyna Podolska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wyżyna Podolska (ukr. Подільська височина - trb. Podilśka wysoczyna; mołd. Podişul Podoliei) – wyżyna na terytorium Ukrainy, leżąca pomiędzy środkowym biegiem Dniestru i Bohu, wchodząca w skład Wyżyny Wołyńsko-Podolskiej, .

Zbudowana jest z prekambryjskich granitów i gnejsów, przykrytych płytowo zalegającym kompleksem skał mezozoicznych i kenozoicznych. Powierzchnia falista i pagórkowata, silnie rozczłonkowana głębokimi dolinami rzek o charakterze jarów. Na północnym zachodzie opada stromym i wysokim progiem ku Wyżynie Wołyńskiej, na wschodzie graniczy z Wyżyną Naddnieprzańską.

Najwyższą część stanowią: Gołogóry - z kulminacją Kamuły (471 m n.p.m.) oraz Miodobory (Towtry) - wał wapiennych skałek, którego wysokość dochodzi do 435 m n.p.m. Klimat umiarkowany ciepły kontynentalny.

Rzeki należą do dorzecza Dniestru (m.in.: Strypa, Seret, Zbrucz, Smotrycz, Murafa) i Bohu (m.in.: Rom, Sawranka, Kodyma).

Jest to rozwinięty region rolniczy (uprawa buraka cukrowego, zboża, winorośli, sadownictwo, hodowla bydła). Główne miasta to: Tarnopol, Winnica, Chmielnicki i Kamieniec Podolski.