Wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych w 1864 roku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wybory prezydenckie w USA w 1864 roku odbyły się podczas wojny secesyjnej, co spowodowało pewne komplikacje. Zwyciężył na drugą kadencję Abraham Lincoln. W porównaniu z poprzednimi wyborami Kolegium Elektorskie powiększyło się o stany sprzeciwiające się niewolnictwu i jego ekspansji tj. Kansas, Wirginia Zachodnia i Nevada. Z oczywistych względów w wyborach nie brały udziału stany Skonfederowanych Stanów Ameryki, które miały własnego prezydenta, a na upadek tego państwa trzeba było czekać jeszcze około pół roku. CSA składały się z jedenastu stanów, ale w chwili wyborów, dwa z nich były już opanowane przez wojska Unii: Luizjana i Tennessee. Jednak ogóle nie policzono żadnych głosów elektorskich z tych stanów. Chociaż poprzednio Lincoln zdobył w przybliżeniu 10 procent głosów powszechnych[1].

Lincoln startował ponownie jako kandydat republikanów przeciwko George'owi McClellanowi, kandydatowi pokojowych demokratów. Grupa Republikańskich dysydentów nominowała Johna C. Frémonta, który wycofał się później i poparł Lincolna. W stanach granicznych, sprzeciwiający się polityce demokratów pokojowych, demokraci wojenni stworzyli z republikanami Partie Unii Narodowej z Lincolnem jako kandydatem do reelekcji[2].

8 listopada Lincoln wygrał dzięki przewadze ponad 400 tysięcy głosów powszechnych (głównie żołnierzy), jak również dzięki zwycięstwie w bitwie pod Atlantą[3] Była to pierwsza reelekcja urzędującego prezydenta od czasu Andrew Jacksona w 1832 r. Zwycięstwo Lincolna pogrzebało nadzieję CSA na prezydenta USA, który byłby zwolennikiem pokoju i pozwoliłby na niepodległość Południa.

18608 XI 18641868
Lincoln – 22 stany (kolor czerwony), McClellan – 3 stany (kolor niebieski)
  • Kandydat na Prezydenta
  • Partia polityczna
  • Stan macierzysty
  • Kandydat na Wiceprezydenta
  • Głosy elektorskie
  • Stany
  • Głosy powszechne
  • Wyniki procentowe
Abraham Lincoln November 1863.jpg
GeorgeMcClellan.png

Nominacje[edytuj | edytuj kod]

Duet Frémont/Cochrane na plakacie wyborczym

Radykalna Partia Republikańska[edytuj | edytuj kod]

Wojna trwała, a poparcie dla republikanów malało. Senatorzy Charles Sumner i Henry Wilson z Massachusetts chcieli, aby partia broniła konstytucyjnych poprawek zakazujących niewolnictwa i gwarantujących równość rasową wobec prawa. Te oczekiwania nie zostały poparte jeszcze wtedy przez nikogo z północnych republikanów.

Lincoln i Johnson na plakacie wyborczym

Partia Unii Narodowej[edytuj | edytuj kod]

Demokraci wojenni i republikanie połączyli się w Partie Unii Narodowej, a prezydenta Lincolna mianowali swoim kandydatem.

Lincoln, rozczarowany swoim dotychczasowym wiceprezydentem Hannibalem Hamlinem, postanowił tym razem kandydować z Andrew Johnsonem z Tennessee, wojennym demokratą.

McClellan i Pendleton na plakacie wyborczym

Partia Demokratyczna[edytuj | edytuj kod]

Partia Demokratyczna była podzielona na demokratów pokoju i demokratów wojny. Demokraci pokojowi popierali wojnę z konfederatami, a w nich tacy jak Horatio Seymour, szukali negocjacji pokojowych. Po Gettysburgu, jasnym stało się, że południe nie zdoła już wygrać, i "pokojowcy" szukali negocjacji pokoju potwierdzających triumf unii. Dzięki temu wojna mogła zakończyć się, a południe ocaleć[4]. Radykałowie z pokojowców – Copperheads, np. Thomas H. Seymour, uważali wojnę za klęskę, która nie zabezpieczyła wiktorii unii[5].

George B. McClellan i były gubernator Connecticut Thomas H. Seymour szukali nominacji. Otrzymał ją McClellan po rezygnacji z wyścigu Seymoura.

Przypisy

  1. Donald, David Herbert, Jean Harvey Baker, & Michael F. Holt, The Civil War and Reconstruction (New York: W.W. Norton & Company, 2001), 427.
  2. Martis, Kenneth C., "Atlas of the Political Parties in the United States Congress, 1789-1989" ISBN 0-02-920170-5 p. 117. Altogether they elected 9 Senators and 25 Representatives in Missouri, Kentucky, West Virginia, Maryland and Delaware.
  3. Davis, William C., "Lincoln's men: how President Lincoln became father to an army and a nation", 1999 ISBN 0-684-83337-9, p. 211. The public entrusted Lincoln with another term in spite of in spite of a widespread recoiling from the death toll in the Wilderness Campaign. Following Republican successes with furloughed soldier votes winning Governor races in Ohio and Pennsylvania, thirteen Union states allowed their citizens serving as soldiers in the field to cast ballots, and four additional allowed "proxy" absentee voting. "By margins of three to one or better, the soldiers [lined up] behind Lincoln". In every state, those returning home influenced their friends and family. For an alternative account of Army voting, see W. Dean Burnham, "Presidential Ballots: 1836-1892", pgs. 260-883. Out of the 40,247 Army votes cast in seven states, Lincoln carried six of them with 30,503 votes (75.8%).
  4. They Also Ran (ang.).
  5. The American Pageant (ang.).