Wychylne pudło

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pendolino ETR 610

Wychylne nadwozie (Wychylne pudło) – technologia stosowana w pojazdach szynowych pozwalająca na szybsze pokonywanie łuków dzięki kontrolowanemu wychylaniu pudła pojazdu w celu redukcji bocznego przyspieszenia działającego na pojazd i pasażerów.

Rodzaje[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się dwa rodzaje wychylania:

  • pasywne, gdzie pudło wagonu zawieszone jest ponad swoim środkiem ciężkości, a samo wychylenie następuje dzięki działaniu siły odśrodkowej. Zakres wychylenia jest zwykle hydraulicznie tłumiony i ograniczony do 3,5°,
  • aktywne, gdzie za wychylenie pudła odpowiadają systemy elektryczne lub hydrauliczne – tutaj wychylenie może dochodzić do 8°.

Działanie[edytuj | edytuj kod]

Przy pokonywaniu zakrętów, na pasażera wewnątrz wagonu, działa zarówno przyspieszenie ziemskie, jak i pozorne przyspieszenie odśrodkowe, będące skutkiem przyspieszenia dośrodkowego ruchu po łuku. Sumę wektorów tych przyspieszeń pasażer odczuwa jako lokalne pole grawitacyjne. Przechylenie pudła wagonu w wewnętrzną stronę łuku pozwala utrzymać prostopadłość lokalnej grawitacji do podłogi. I choć jej wartość nieco wzrośnie, to taki zabieg umożliwia do 30% szybsze pokonywanie łuków bez zmniejszenia komfortu podróży i przekraczania norm dotyczących przyspieszeń i sił działających na pasażerów.

Zastosowanie taboru z wychylnym pudłem w celu zwiększenia prędkości jazdy pociągu jest uzasadnione na liniach z dużą liczbą łuków, których przebudowa (złagodzenie) jest technicznie niemożliwa lub nieuzasadniona ekonomicznie. Należy zauważyć, że siły z jakimi pojazd z wychylnym pudłem oddziałuje na tor są takie same jak w przypadku tradycyjnego taboru. Oznacza to, że dla zachowania bezpieczeństwa podróży torowisko musi być przystosowane do jazdy z wyższą prędkością. Na prostych odcinkach torów technologia ta nie przynosi żadnych korzyści względem czasu przejazdu.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

System wychylnego pudła zastosowano między innymi w pociągach dużych prędkości:

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]