Wyczyniec pęcherzykowaty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wyczyniec pęcherzykowaty
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina wiechlinowate
Rodzaj wyczyniec
Gatunek wyczyniec pęcherzykowaty
Nazwa systematyczna
Alopecurus arundinaceus Poir. in Lam
"(systm)" Systematyka w Wikispecies
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Wyczyniec pęcherzykowaty (Alopecurus arundinaceus Poir. in Lam, syn. Alopecurus ventricosus Pers.) - gatunek wieloletniej rośliny należącej do rodziny wiechlinowatych. W Polsce spotykany sporadycznie w północnej i północno-wschodniej części Pasa Wielkich Dolin[1].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Masywna trawa lużnokępkowa z podziemnymi rozłogami[1].
Łodyga
Pokładająca się u podstawy, gładka i silnie ulistniona. Osiąga od 70 do 120, maksymalnie 150 cm wysokości[1].
Liście
Płaskie, na brzegach szorstkie, z wyraźnymi bruzdkami. Na pędach wegetatywnych długości 12-15 cm i szerokości 5 mm, na pędach kwiatostanowych długości 9-25 cm i szerokości 7 mm. Języczek liściowy na szczycie ząbkowany, do 5 mm długości. Pochwy liściowe na najwyższym piętrze rozdęte, otwarte[1].
Morfologia wyczyńca pęcherzykowatego (po prawej, oznaczone cyfrą 2) oraz wyczyńca łąkowego (po lewej, oznaczone cyfrą 1).
Kwiatostan
Wiecha kłosokształtna, zwężająca się obustronnie, długości od 1 do 5, maksymalnie do 10 cm i szerokości do 7-15 mm, składająca się z ciemnobrunatnych kłosków długości 4,5-6 mm i 1,4-1,8 mm szerokości[1].
Oplewione ziarniaki wyczyńca pęcherzykowatego.
Nasiona
Żółtawy, lancetowatojajowaty ziarniak długości 2,2 do 3 mm i szerokości 1-1,2 mm. Plewy gęsto, przylegająco owłosione, zrastające się u nasady, na szczycie przewężone i zaostrzone, nieznacznie od siebie odgięte. Plewka dolna na szczycie ukośnie, asymetrycznie ścięta, z ością osadzoną w połowie długości lub nieco niżej, zawsze wytająca z kłoska. Ość nie dłuższa niż kłosek[1].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Gatunek zasiedla stanowiska wilgotne i żyzne, często uczestniczy w zbiorowiskach pionierskich. Odporny na długotrwałe zalewy i zasolenie gleby. Spotykany nad brzegami jezior i bagien, słonych łąkach nadbałtyckich, słonawiskach w dolinach rzek oraz na piaskach nadmorskich i rzecznych. Kwitnie od maja do sierpnia. Liczba chromosomów 2n=28[1].

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się niższe jednostki systematyczne. W Polsce nad Bałtykiem może występować podgatunek A. arundinaceus ssp. exserens A. et G.. Znane są mieszańce z wyczyńcem łąkowym oraz wyczyńcem kolankowym[1].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Trwała i szybko regenerująca się trawa o dużej wartości pokarmowej. W niektórych krajach uważana za cennych element pastwisk strefy alpejskiej[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 Marian Falkowski (red.): Trawy polskie. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1982. ISBN 83-09-00593-8.