Wydłużenie płata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Wydłużenie płata to miara smukłości płata i oznaczane jest wskaźnikiem  \lambda . Oblicza się je dzieląc kwadrat rozpiętości przez powierzchnię nośną.

Płat o krańcowo małym wydłużeniu w samolocie Saab J35 Draken
Płat o krańcowo dużym dużym wydłużeniu w samolocie Rutan Voyager

 \lambda = b^2 / S

gdzie: b - rozpiętość płata
S - powierzchnia nośna płata

Płaty o wysokim wydłużeniu posiadają niską cięciwę skrzydła i cechują się niskim oporem indukowanym - z tego względu chętnie są stosowane w szybownictwie. W samolotach duże wydłużenie płata przyczynia się do mniejszej prędkości lądowania, dobrego wznoszenia, wysokiego pułapu lotu - łatwo jest uzyskać cechy STOL. Przykładem takiej konstrukcji jest An-28 i polska modernizacja tej maszyny - PZL M28, samoloty francuskiej firmy Hurel Dubois, Lockheed U-2.

Płaty o niskim wydłużeniu są stosowane w samolotach osiagających duże prędkości (np. F-104).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Andrzej Abłamowicz, Władysław Nowakowski "Podstawy aerodynamiki i mechaniki lotu" Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Warszawa 1980, str. 207.

Zdjęcia[edytuj | edytuj kod]