Wydrzyk długosterny
| Wydrzyk długosterny | |
| Stercorarius longicaudus[1] | |
| (Vieillot, 1819) | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ptaki |
| Nadrząd | neognatyczne |
| Rząd | siewkowe |
| Rodzina | wydrzyki |
| Rodzaj | Stercorarius |
| Gatunek | wydrzyk długosterny |
| Kategoria zagrożenia (CzKGZ)[2] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Wydrzyk długosterny (Stercorarius longicaudus) – gatunek ptaka z rodziny wydrzyków (Stercorariidae).
Spis treści |
[edytuj] Występowanie
Wokół biegunów od skandynawskich gór do północno-wschodniej Syberii, jak również w Ameryce Północnej. W Polsce można go zaobserwować podczas przelotów, głównie jesienią. Na zimowiska wędruje już w sierpniu i wrześniu kierując się na wybrzeża Ameryki Południowej i na zachodnie wybrzeża południowej Afryki.
Wyróżnia się 2 podgatunki:
- Stercorarius longicaudus longicaudus – mający lęgi na arktycznych i subarktycznych wybrzeżach Rosji i Skandynawii;
- Stercorarius longicaudus pallescens – gnieżdżący się na Grenlandii, w Ameryce Północnej i na Syberii.
[edytuj] Opis
- Dane liczbowe
- Cechy rozpoznawcze
To najmniejszy z wydrzyków, wielkości mewy śmieszki. Ma smukłe ciało z długimi smukłymi skrzydłami. Samiec jak i samica wydrzyka długosternego ubarwione są jednakowo. Dorosłe mają szarobrązowy płaszcz i boki kontrastujące z ciemniejszymi końcami skrzydeł i ogonem. Na głowie mają ciemną czapeczkę wyraźnie odciętą od reszty, boki głowy i kark są natomiast białawożółte. Brzuch koloru szarego. Środkowe sterówki są wąskie i ostro zakończone, dłuższe od ogona o 16 - 25 cm, a u młodych ptaków tylko o 1-3 cm. Nie sa tak sztywne jak u wydrzyka ostroszyjnego, ale miękko się wyginają. Młode są bardzo ciemne, mają jaśniejsze brzegi piór, przez co wydają się prążkowane. Lot podobny do rybitwy. Ciemna forma wydrzyka długosternego jest niezmiernie rzadka. W przeciwieństwie do wydrzyka ostrosternego i tęposternego w upierzeniu godowym nigdy nie jest całkowicie czarny. Jego brązowe szare upierzenie jest też w porównaniu z nimi jaśniejsze, ale lotki pozostają ciemne. Nie ma też wyraźnego jasnego pola na lotkach I rzędu. Na piersi nie ma również obroży. Młode tego gatunku wydrzyka są jaśniejsze od pozostałych, a rozróżnia się je głównie po sylwetce.
[edytuj] Środowisko
Gniazduje w arktycznej tundrze i na skandynawskich płaskowyżach powyżej granicy drzew. Spotkać go można na wyższych obszarach do 1200 m n.p.m. jak i w głębi lądu. Po sezonie lęgowym przebywa prawie wyłącznie na otwartym morzu i rzadziej niż inne gatunki wydrzyków na wybrzeżach. W Europie Środkowej w głąb lądu zapuszcza się wyjątkowo.
_26.jpg&filetimestamp=20071129204407)
[edytuj] Okres lęgowy
- Gniazdo
Znajduje się na ziemi i jest bez wyściółki.
- Jaja
2 jaja składane przez samicę w czerwcu.
- Wysiadywanie
Wydrzyki wysiadują jaja 24 dni. Po wykluciu pisklęta mają szarobrązowy puch. Opuszczają gniazdo 2 dni później. Dojrzałe płciowo są dopiero po 4 latach.
[edytuj] Pokarm
Główny pokarm to ryby. Nurkuje na nie z powietrza lub odbiera je innym ptakom. Może atakować z lotu patrolowego lub z zasadzki małe ptaki. Zdarza mu się zjadać też ptasie jaja i odpadki ryb. Nie gardzi jagodami i owadami. W okresie lęgowym podstawowym pokarmem są lemingi. Jeśli jest ich mało wydrzyki długosterne nie przystępują do pierwszego lęgu.
[edytuj] Zobacz
Przypisy
- ↑ Stercorarius longicaudus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Stercorarius longicaudus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
[edytuj] Bibliografia
- Karel Stastny: Ptaki wodne. Warszawa: Delta, 1993. ISBN 83-85817-10-7.
- Klaus Richarz: Ptaki - Przewodnik. Warszawa: MUZA, 2009. ISBN 978-83-7495-018-3.
