Wyka
| Wyka | |
|---|---|
 Morfologia (wyka siewna)
|
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | Euphyllophyta |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | dwuliścienne właściwe |
| Rząd | bobowce |
| Rodzina | bobowate |
| Rodzaj | wyka |
| Nazwa systematyczna | |
| Vicia L. Sp. Pl. 734. 1753 |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Wyka (Vicia L.) – rodzaj roślin zielnych należący do rodziny bobowatych. Rodzaj liczy ok. 200[2] gatunków występujących w większości na półkuli północnej, w strefie klimatu umiarkowanego. Należy do niego ok. 140 gatunków[3]. Wiele gatunków to rośliny uprawne, w tym pastewne. Gatunkiem typowym jest Vicia sativa L.[4].
[edytuj] Morfologia
Rośliny jednoroczne i byliny. Rośliny z tego rodzaju mają charakterystyczne parzystopierzaste liście, opatrzone wąsami czepnymi (wyjątkiem jest bób Vicia faba)[3]. Kwiaty drobne, motylkowe, wąskootwarte i zebrane w kłosy lub grona wyrastające z kątów liści[3]. Owocem jest strąk.
[edytuj] Systematyka
Bona Medik., Ervilia Link, Ervum L., Faba Mill., Vicilla Schur, Vicioides Moench
- Pozycja wg APweb (2001...) – aktualizowany system APG II
Jeden z rodzajów podrodziny bobowatych właściwych Faboideae w rzędzie bobowatych Fabaceae s.l.[1]. W obrębie podrodziny należy do plemienia Fabeae, podplemienia Astragalinae[6].
- Pozycja rodzaju w systemie Reveala (1993-1999)
Gromada okrytonasienne (Magnoliophyta Cronquist), podgromada Magnoliophytina Frohne & U. Jensen ex Reveal, klasa Rosopsida Batsch, podklasa różowe (Rosidae Takht.), nadrząd Fabanae R. Dahlgren ex Reveal, rząd bobowce (Fabales Bromhead), rodzina bobowate (Fabaceae Lindl.), podrodzina Vicioideae Burnett, plemię Vicioideae Burnett, podplemię Viciinae Bronn., rodzaj wyka (Vicia L.)[7].
- Pozycja rodzaju w systemie Cronquista
Gromada okrytonasienne, klasa dwuliścienne (Magnoliopsida Brongn.), podklasa różowe (Rosidae Takht.), rząd bobowce (Fabales Bromhead), rodzina bobowate (Fabaceae Lindl).
- Gatunki flory Polski[8]
- wyka brudnożółta (Vicia grandiflora Scop.) – antropofit zadomowiony
- wyka bób (Vicia faba L.) – gatunek uprawiany
- wyka czteronasienna (Vicia tetrasperma (L.) Schreb.) – antropofit zadomowiony
- wyka długożagielkowa (Vicia tenuifolia Roth)
- wyka drobnokwiatowa (Vicia hirsuta (L.) S. F. Gray) – antropofit zadomowiony
- wyka grochowata (Vicia pisiformis L.)
- wyka jednokwiatowa (Vicia articulata Hornem. syn. Vicia monanthos (L.) Desf.) – efemerofit
- wyka kaszubska (Vicia cassubica L.)
- wyka kosmata (Vicia villosa) Roth
- wyka leśna (Vicia sylvatica L.)
- wyka lędźwianowata (Vicia lathyroides L.)
- wyka narbońska (Vicia narbonensis L.) – efemerofit
- wyka pannońska Vicia pannonica Crantz) – antropofit zadomowiony
- wyka płotowa (Vicia sepium L.)
- wyka pstra (Vicia dasycarpa Ten.) – antropofit zadomowiony
- wyka ptasia (Vicia cracca L.)
- wyka siewna (Vicia sativa L.) – antropofit zadomowiony
- wyka soczewicowata (Vicia ervilia (L.) Willd.) – efemerofit
- wyka wąskolistna (Vicia angustifolia L.)
- wyka zaroślowa (Vicia dumetorum L.)
- Vicia benghalensis L. – efemerofit
- Vicia bithynica (L.) L – efemerofit
- Vicia lutea L. – efemerofit
- Vicia melanops Sibth. & Sm – efemerofit
- Vicia tenuissima (M. Bieb.) Schinz & Thell., syn. Vicia gracilis Loisel.) – efemerofit
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website/Fabaceae (ang.). 2001–. [dostęp 2010-02-26].
- ↑ Alicja Szweykowska, Jerzy (red.) Szweykowski: Słownik botaniczny. Warszawa: Wiedza Powszechna, 2003. ISBN 83-214-1305-6.
- ↑ 3,0 3,1 3,2 zbiorowe: Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 978-3-8331-1916-3.
- ↑ Index Nominum Genericorum. [dostęp 2009-04-25].
- ↑ Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2009-03-08].
- ↑ Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-02-05].
- ↑ Crescent Bloom: Systematyka rodzaju Vicia (ang.). The Compleat Botanica. [dostęp 2009-04-25].
- ↑ Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Flowering plants and pteridophytes of Poland : a checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 2002. ISBN 83-85444-83-1.
