Wyniszczenie przez pracę

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Robotnicy zmuszani do wyniszczającej pracy w obozie KL Mauthausen

Wyniszczenie przez pracę (niem. Vernichtung durch Arbeit) – zasada stosowana w narodowo-socjalistycznym systemie pracy przymusowej w niemieckich obozach koncentracyjnych i obozach pracy w czasie II wojny światowej.

Zasada określała charakter pracy przymusowej w niemieckich obozach pracy w czasie II wojny światowej, wykonywanej dla niemieckiego przemysłu wojennego, według której więzień miał wykonywać pracę za pomocą podstawowych narzędzi i minimalnych racji żywnościowych, dopóki nie doszło do wycieńczenia organizmu i utraty jego wartości jako siły roboczej.

W momencie kiedy zmuszony do niewolniczej pracy człowiek przestawał być użyteczny dla maszyny wojennej III Rzeszy, skazany zostawał na eksterminację w przeznaczonych do tego celu ośrodkach zagłady na terenie całej Europy.

W wielu podobozach nie związanych bezpośrednio z niemiecką maszyną wojenną zasada ta była stosowana z użyciem bezcelowej ciężkiej pracy, zwykle w postaci kopania rowów wokół obozu i ich ponownego niwelowania lub przekopywania ziemi i jej przenoszenia na drugą stronę obozu. W innych obozach, realizowano cele wyznaczane przez NSDAP dokonując eksterminacji z wykorzystaniem metod pracy przymusowej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]