Wypożyczalnia rowerów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rowery publiczne z bezobsługowej wypożyczalni w Montrealu
Wypożyczalnia rowerów publicznych w Barcelonie

Wypożyczalnia rowerów – punkt usługowy oferujący na zasadzie czasowego wypożyczenia za kaucją, po określonej cenie, pojazdy rowerowe, takie jak:

Rodzaje wypożyczalni[edytuj | edytuj kod]

  • Komercyjne, stanowiące własność prywatną i działające na zasadzie maksymalizacji zysków jak każde przedsiębiorstwo usługowe; wyposażenie stanowią zazwyczaj zwykłe rowery dostępne w handlu, odpowiednio trwale oznakowane i ubezpieczone na wypadek kradzieży.
  • Niekomercyjne, typu "non-profit", często zarządzane przez jednostki podległe samorządowi, lub rządowi państwa, działające na zasadzie zrównoważenia transportu miejskiego, odciążenia komunikacji publicznej i samochodowej, powodującej zatłoczenie miast, w obrębie większego systemu transportu. Próby wprowadzenia tego typu rozwiązań kończyły się czasem niepowodzeniem, rowery traktowane były jako łatwy łup, a więc niszczone i rozkradane, tak było w przypadku pierwszego tego typu wypożyczalni White bicycle w Amsterdamie. Obecnie[kiedy?] jednak coraz więcej miast wprowadza sieci bezobsługowych wypożyczalni (np. wypożyczalnia rowerów miejskich w Krakowie, Veturilo w Warszawie). Przez analogię do transportu publicznego, stosuje się określenie "rowery publiczne"[1][2].

Wypożyczalnie rowerów stanowią element uzupełnienia sieci komunikacyjno-transportowej miast. Współgrają z transportem kolejowym oraz masowym transportem miejskim. Mogą spełniać bardzo ważną rolę w odciążeniu ruchu samochodowego; przyczyniają się, poprzez masowe wykorzystanie roweru, do spadku niekorzystnych zjawisk towarzyszących transportowi samochodowemu takimi jak zanieczyszczenia, hałas, drgania gruntu.

Wypożyczalnie rowerów zwiększają ofertę turystyczną miejsc, w których są usytuowane – odpowiadają na rosnące zapotrzebowanie na aktywny wypoczynek mieszkańców miast oraz turystów. Pozwalają też na znaczne zwiększenie zasięgu dotarcia pieszych turystów – z kilku do kilkunastu/kilkudziesięciu km.

Szczególnie popularne w rozwiniętych krajach zachodnich, takich jak: Holandia, Belgia, kraje skandynawskie, Niemcy, Hiszpania, Włochy.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy