Wyrzutnia Northover
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Wyrzutnia Northover - prowizoryczny granatnik wprowadzony pospiesznie w British Army po ewakuacji z Dunkierki. Miał polepszyć szanse odparcia spodziewanej inwazji.
Była to stalowa rura wypełniona czarnym prochem, z której wyrzucane były zwykłe granaty. Zasięg skuteczny wynosił do 275 m, chociaż mało prawdopodobne by taka broń była skuteczna, np. przeciwko czołgom. W późniejszym czasie wprowadzono granaty fosforowe mające polepszyć skuteczność.
Bibliografia [edytuj]
- Martin J. Dougherty: Broń strzelecka od roku 1860 do współczesności. Bremen: MAK, 2010, s. 207. ISBN 978-3-939991-73-1.
