Wyrzutnia Northover

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wyrzutnia Northover
Schemat wyrzutni

Wyrzutnia Northover - prowizoryczny granatnik wprowadzony pospiesznie w brytyjskich siłach zbrojnych po ewakuacji z Dunkierki, w czasie której utraciły one większość swojej broni przeciwpancernej. Miał polepszyć szanse odparcia spodziewanej inwazji.

Była to bardzo prosta konstrukcyjnie broń o gładkolufowej lufie kalibru 63,5 mm (2,5 cala) z prostym zamkiem. Jako pociski używano były zwykłe granaty ręczne, oraz szklane granaty fosforowe No. 76 Special Incendiary Grenade (typu butelki zapalającej). Materiałem miotającym był niewielki ładunek prochu czarnego. Zasięg maksymalny wynosił do 275 m; przyrządy celownicze wyskalowane do 100 jardów - 91 m i taki prawdopodobnie był zasięg skuteczny ognia. Broń ważyła 27,2 kg, czwórnożna podstawa 33,6 kg[1].

Wprowadzone w 1940 roku do oddziałów Home Guard, nie zostały użyte bojowo[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Chris Bishop: The Encyclopedia of Weapons of World War. London: Barnes & Noble Books, 1998, s. 212. ISBN 0-7607-1022-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons
  • Martin J. Dougherty: Broń strzelecka od roku 1860 do współczesności. Bremen: MAK, 2010, s. 207. ISBN 978-3-939991-73-1.