Wysoka (województwo podkarpackie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wysoka
Kościół pw. św. Małgorzaty i św. Walentego
Kościół pw. św. Małgorzaty i św. Walentego
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat łańcucki
Gmina Łańcut
Liczba ludności 2633[1]
Strefa numeracyjna (+48) 17
Kod pocztowy 37-100
Tablice rejestracyjne RLA
SIMC 0655250
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Wysoka
Wysoka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wysoka
Wysoka
Ziemia 50°02′33″N 22°15′07″E/50,042500 22,251944
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Wysokawieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie łańcuckim, w gminie Łańcut.

W miejscowości znajduje się rzymskokatolicka parafia pw. św. Małgorzaty należąca do dekanatu Łańcut I[2].

W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa rzeszowskiego.

W Wysokiej urodził się biskup Adam Szal.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś powstała w związku z osadnictwem prowadzonym w XIV wieku przez Ottona z Pilczy. Osadzona przez osadników niemieckich lub ze Śląska sądząc po nazwiskach występujących w księdze ławniczej[3]. W 1450 roku właścicielem był Jan z Pilczy wnuk Ottona i syn Elżbiety Granowskiej trzeciej żony Władysława Jagiełły[4]. Do początku XVIII wieku w posiadaniu rodziny Korniaktów. W połowie XVIII wieku zarządza wsią Rafał Antoni Skarbek. Od połowy XVIII wieku właścicielem jest Franciszek Salezy Potocki, a po nim jego syn Stanisław Szczęsny Potocki[3], który w 1786 roku sprzedał wieś Konstancji z Bekierskich Rogalińskiej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Stan na 31 grudnia 2012 roku: „Głos Gminy Łańcut” 2013, nr 1, s. 10.
  2. Dekanat na stronie diecezji.
  3. 3,0 3,1 Centralne Państwowe Archiwum Historyczne we Lwowie.fond 53-1-1.Księga ławnicza Gromady Wysoka z lat 1665-1792.
  4. Akta Grodzkie i Ziemskie z czasów Rzeczypospolitej Polskiej z Archiwów tak zwanego bernardyńskiego we Lwowie wydane staraniem Galicyjskiego Wydziału Krajowego. 1888 rok. Tom 13. Termini terrestres Przeworscenses 1450.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]