Wysokie napięcie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy energetyki. Zobacz też: artykuł o grze planszowej Wysokie napięcie.
Słup sieci wysokiego napięcia

Wysokie napięcie – każde napięcie elektryczne w obwodach prądu przemiennego większe od 1000 woltów (1kV) przy częstotliwości nie większej niż 60 Hz, oraz napięcie w obwodach prądu stałego większe od 1500 woltów.

Wysokie napięcie (zapisywane skrótowo jako WN) w elektroenergetyce oznacza napięcie elektryczne od 60 kV. Górna granica przedziału wysokiego napięcia jest określana jako 400 kV, powyżej której występuje najwyższe napięcie.

Wysokie napięcia są stosowane przy przesyle energii elektrycznej (na dalsze odległości) – zwiększają możliwości i efektywność przesyłu takiej energii (straty mocy w przewodzie są proporcjonalne do kwadratu natężenia prądu elektrycznego przepływającego przez przewodnik – dlatego też podwyższanie napięcia służy obniżaniu tych strat; zob. też sieć wysokiego napięcia). Tym niemniej zarówno wytwarzanie jak i użytkowanie energii elektrycznej przy wysokich napięciach praktycznie nie jest realizowalne – z tego względu w sieciach energetycznych stosuje się powszechnie transformatory, które między innnymi odpowiednio przekształcają energię elektryczną generowaną do linii przesyłowych sieci elektroenergetycznej jak i pobieraną z nich.

Do najważniejszych zagadnień techniki wysokich napięć należą zagadnienia związane z wyładowaniami elektrycznymi i układami izolacyjnymi.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]