Wysokość dźwięku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Wysokość dźwięku – w muzyce, częstotliwość tonu podstawowego.

Instrumenty lub ich elementy (np. struny) podczas grania drgają z określoną częstotliwością, zależną od rodzaju materiału i ich wymiarów fizycznych. Wysokość dźwięku zależna jest od ilości drgań na sekundę: im większa częstotliwość drgań, tym wyższy jest dźwięk

Częstotliwość drgań wszystkich dźwięków a na fortepianie, strojonych według obowiązującego obecnie stroju (a1=440 drgań na sekundę):

Wysokość dźwięku Częstotliwość (Hz)
A2 27,5
A1 55
A 110
a 220
a1 440
a2 880
a3 1760
a4 3520

Różnice wysokości dwóch dźwięków określane są nazwą interwału. Dany interwał odpowiada zawsze określonemu stosunkowi częstotliwości, np.:

2:1 = oktawa
3:2 = kwinta itd.

W przeszłości obowiązywał tzw. strój paryski, w którym dźwięk a1 posiadał częstotliwość drgań 435 Hz ale w 1939 na mocy międzynarodowego porozumienia przyjęto jako ogólnie obowiązujący strój: a1=440 Hz.

W muzyce używa się dźwięków od C2 = 16 drgań na sekundę (osiągane tylko w wielkich organach) do c5 = 4186 drgań na sekundę, chociaż ucho ludzkie jest zdolne odróżniać dźwięki o częstotliwości ok. 20 000 drgań na sekundę.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]