Wysokość metacentryczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Działanie sił w czasie przechyłu statku.
G - środek ciężkości, F - środek wyporu, F1 - środek wyporu w czasie przechyłu, M - pozorny środek obrotu, D - siła wyporu, P - siła ciężaru jednostki pływającej, φ - kąt przechyłu, W - poziom wody przed przechyłem, W1 - poziom wody w czasie przechyłu

Wysokość metacentryczna - w teorii okrętu jest to odległość pozornego środka obrotu jednostki pływającej w czasie przechyłu od środka ciężkości (na rysunku odcinek GM). Wysokość metacentryczna jest podstawową wielkością określającą stateczność początkową statku.

Najwyższymi wysokościami metacentrycznymi z popularnych jednostek pływających charakteryzują się lodołamacze, najniższymi holowniki. Towarzystwa klasyfikacyjne narzucają minimalną i czasami maksymalną wielkość wysokości metacentrycznej. Zbyt mała wysokość metacentryczna oznacza, że pod działaniem małej siły przechylającej, statek dozna dużego przechyłu. Przy zbyt dużej wysokości metacentrycznej na statek przechylony działa duża siła prostująca, wskutek czego statek wraca do położenia równowagi zbyt szybko, co powoduje powstanie dużych naprężeń w jego konstrukcji i w elementach mocujących ładunek oraz jest niebezpieczne i nieprzyjemne dla pasażerów.