Wyspa Beringa
| Wyspa Beringa | |
 Zdjęcie satelitarne wyspy |
|
| Kontynent | Azja |
| Państwo |  Rosja |
| Akwen | Morze Beringa |
| Powierzchnia | 1660 km² |
|
Położenie na mapie Rosji
  Wyspa Beringa
|
|
 55°00′2.99″N 166°16′23.02″E / 55.00083, 166.27306Na mapach: 55°00′2.99″N 166°16′23.02″E / 55.00083, 166.27306 |
|
 |
Ten artykuł od 2011-02 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Możliwe, że ten artykuł w całości albo w części zawiera informacje nieprawdziwe. Informacje bez źródeł w każdej chwili mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Pomóż Wikipedii i dodaj przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Wyspa Beringa (ros. Остров Беринга, ostrow Bieringa) – wyspa położona na Morzu Beringa na wschód od Kamczatki, największa w archipelagu Wysp Komandorskich. Administracyjnie stanowi część Kraju Kamczackiego w Rosji. Ma ok. 90 km długości i ok. 24 km szerokości, zajmuje powierzchnię 1660 km²[1]. Charakteryzuje się brakiem drzew, wzgórzami i srogim klimatem. Wyspa narażona jest na trzęsienia ziemi. Najwyższy szczyt wyspy (755,4 m n.p.m.) nosi nazwę Góry Stellera.
Znajduje się na niej miejscowość Nikolskoje, którą zamieszkuje blisko 800 osób, z czego ok. 300 to rdzenni mieszkańcy tych terenów – Aleuci. Większość ludzi zajmuje się rybołówstwem[potrzebne źródło].
Wyspę odkrył w 1741 roku komandor Vitus Bering, kiedy u jej wybrzeży rozbił się dowodzony przez niego statek Święty Piotr. Niewielkiej grupie rozbitków udało się przedostać na Kamczatkę w lecie 1742 roku. Część załogi, w tym także sam Bering, zmarła na wyspie[2].
Przypisy
- ↑ Roman Biesiada, Tadeusz Lenczkowski, Lech Ratajski: Słownik Geografii ZSRR. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1974, s. 21.
- ↑ Andrey G. Kostianoy, Jacques C.J. Nihoul, Vyacheslav B. Rodionov: Physical oceanography of frontal zones in the subarctic seas. Amsterdam: Elsevier, 2004, s. 32. ISBN 0-444-51686-7.
