Wyspa Campbella
| Wyspa Campbella | |
 Wyspa Campbella widziana z Międzynarodowej Stacji Kosmicznej |
|
| Państwo |  Nowa Zelandia |
| Akwen | Ocean Spokojny |
| Powierzchnia | 112,68 km² |
| Populacja • liczba ludności |
bezludna |
|
Położenie na mapie Oceanu Spokojnego
  Wyspa Campbella
|
|
 |
|
Mapa wyspy |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Wyspa Campbella (maori: Motu Ihupuku) – największa (112,68 km²) wyspa z subantarktycznej grupy Wysp Campbella, leżących na południe od Nowej Zelandii i do niej należących.
Wyspa jest górzysta, najwyższe wzniesienie ma 500 m n.p.m.
Historia [edytuj]
Wyspa została odkryta w 1810 r. przez kapitana Fredericka Hasselburgha płynącego na brygu do połowu fok Perseverance którego właścicielem był armator Campbell & Co z Sydney (stąd nazwa). Stała się miejscem polowań na foki. Pod koniec XIX wieku na wyspie zaczęto hodować owce. Hodowla zakończyła się wraz z nadejściem wielkiego kryzysu. Podczas II wojny światowej na wyspie wybudowano niewielką bazę wojskową, która po wojnie stała się stacją meteorologiczną, zamieszkaną do 1995 r. Od tego czasu zastąpiła ją stacja automatyczna.
Obecnie wyspa dostępna jest wyłącznie dla celów badawczych.
Przyroda [edytuj]
Rodzime populacje ptaków morskich uległy przetrzebieniu przez zawleczone przez człowieka szczury. W roku 2003, po dwuletnim programie odszczurzania cel został osiągnięty[1]. Od tego czasu odradza się na wyspie oryginalna szata roślinna i zaczynają powracać tu ptaki morskie.
