Wyspa Vancouver

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy wyspy w Kanadzie. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Vancouver
Zdjęcie satelitarne wyspy. Zaznaczono ważniejsze (nazwane) pasma górskie
Zdjęcie satelitarne wyspy. Zaznaczono ważniejsze (nazwane) pasma górskie
Kontynent Ameryka Północna
Państwo  Kanada
Prowincja  Kolumbia Brytyjska
Akwen Ocean Spokojny
Powierzchnia 31 284 km²
Populacja (2005)
 • liczba ludności
 • gęstość

750 000
23 os./km²
Położenie na mapie Kolumbii Brytyjskiej
Mapa lokalizacyjna Kolumbii Brytyjskiej
Vancouver
Vancouver
Położenie na mapie Kanady
Mapa lokalizacyjna Kanady
Vancouver
Vancouver
Ziemia 49°30′N 125°30′W/49,500000 -125,500000Na mapach: 49°30′N 125°30′W/49,500000 -125,500000
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Wyspa Vancouver (czytaj wankuwer; ang. Vancouver Island, fr. Île de Vancouver) – wyspa w Kanadzie, w prowincji Kolumbia Brytyjska, na Oceanie Spokojnym. Jest oddzielona od stałego lądu Ameryki Północnej cieśninami Georgia, Queen Charlotte, Johnstone i Juan de Fuca. Powierzchnia 31 284 km², długość 460 km, szerokość 50-80 km. Najwyższy jej szczyt to Golden Hinde (2200 n.p.m.).

Wyspę zamieszkuje około 710 tys. mieszkańców (2008)[1]. Z tego około połowa mieszka w Regionie Centralnym z miastem Victoria, które jest stolicą Kolumbii Brytyjskiej. Drugim co do wielkości miastem wyspy jest Nanaimo. Wyspę z lądem stałym łączy sieć połączeń promowych operowanych przez BC Ferry Corporation, jedna z największych kompanii promowych na świecie[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Flaga wyspy Vancouver

Z badań archeologicznych wynika, że Indianie mieszkali na wyspie co najmniej przez ostatnie kilka tysięcy lat. Na początku XIX wieku na wyspie żyło około 15 tys. Indian. Z powodu chorób liczba ich zmalała do 5,6 tys. w 1881 r. i pozostała na tym poziomie do wczesnych lat 50. Do lat 90. XX wieku ich liczba ponownie wzrosła do ponad 15 tys., czyli do około 3 proc. ludności wyspy. Indianie są podzieleni na 44 "narody" (szczepy) rozlokowane w 271 indiańskich rezerwatach.

Pierwszymi Europejczykami, którzy ujrzeli wyspę, byli prawdopodobnie marynarze z ekspedycji Francisa Drake'a. Drake prawdopodobnie natknął się na wyspę, płynąc na północ wzdłuż wybrzeża Ameryki Północnej, w trakcie swojej wyprawy dookoła świata w latach (1577-1580).

Odkrywcy i kupcy Hiszpanii, Rosji, Francji, Wielkiej Brytanii i Ameryki zaczęli zapuszczać się na wody północno-wschodniego Pacyfiku w XVIII wieku. Wielka Brytania stopniowo wyparła innych konkurentów przez działalność swoich kompanii handlowych, obecność brytyjskiej floty i udane negocjacje w Europie.

Największym konkurentem Wielkiej Brytanii była tu Hiszpania, której udało się utrzymać na wyspie przez kilka lat osadę Fort San Miguel. Była to jedyna osada hiszpańska na terenie obecnej Kanady.

W 1778 r. wyspę odwiedziła trzecia ekspedycja Jamesa Cooka. Uczestnikiem tej ekspedycji był George Vancouver, który w latach 1792-1794 dowodził kolejną ekspedycją, mającą za zadanie badanie wybrzeża Ameryki Północnej od Kalifornii do Alaski. Ekspedycja opłynęła wyspę, sporządziła dokładne mapy hydrograficzne, przeprowadziła profesjonalne pomiary topograficzne wyspy i opisała cały region.Właśnie od nazwiska dowódcy tej ekspedycji pochodzi nazwa wyspy. Dopiero w 1843 r. brytyjska Kompania Zatoki Hudsona założyła pierwszą brytyjską osadę o nazwie Fort Victoria. W 1846 r. traktat oregoński, wytyczający granice między terytoriami należącymi do Wielkiej Brytanii i USA, ostatecznie oddał wyspę w brytyjskie posiadanie. Na wyspie oficjalnie utworzono kolonię brytyjską w 1849 r. Kolonia utrzymała swoją samodzielność do 1866 roku, kiedy zjednoczono ją z Kolumbią Brytyjską na stałym lądzie. Od 1871 r. Wyspa Vancouver jest częścią Kanady.

Przypisy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]