Wyspa azylu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wyspa azylu pod Wawelem
Znak C-9-wskazuje z której strony należy ominać wyspę

Wyspa azylu (azyl dla pieszych) – niewielka wysepka na środku jezdni, wybudowana w celu ułatwienia pieszym bezpiecznego przekraczania ulicy.

Umieszczenie wyspy azylu na jezdni umożliwia pieszym jej przekraczanie "na raty". Ułatwia obserwowanie drogi (pieszy musi obserwować tylko jeden kierunek, z którego nadjeżdżają pojazdy). Wyspy azylu stosuje się w strefach ruchu uspokojonego, nie tylko ze względu na ułatwienia dla pieszych. Zawężenie jezdni (czasem jedynie optyczne) w obrębie wyspy powoduje zmniejszenie prędkości przez kierujących, a wyspa utrudnia wyprzedzanie.

Wyspy azylu wykonuje się z kostki betonowej, gumy lub tworzyw sztucznych.

Zgodnie z przepisami[1] minimalna szerokość wyspy azylu wynosi 2,0m. Jednak przy takiej szerokości na wyspie z trudnością mieści się pieszy prowadzący rower lub większa grupa pieszych, a komfort oczekiwania jest niski. Dlatego jako minimum zaleca się przyjmować 2,5m.

Przypisy

  1. Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. nr 43, poz. 430);