Wyspy Królowej Elżbiety

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wyspy Królowej Elżbiety, Archipelag Arktyczny

     Nunavut

     Terytoria Północno-Zachodnie

     Quebec

     Grenlandia

Wyspy Królowej Elżbiety – (ang. Queen Elizabeth Islands, fr. Îles de la Reine-Élisabeth); dawniej Wyspy Parry'ego lub Archipelag Parry'ego) – grupa ponad 2100 wysp, stanowiąca północną część Archipelagu Arktycznego, pomiędzy Nunavut i Terytoriami Północno-Zachodnimi Kanady Północnej[1]. Od grupy południowej oddzielone są ciągiem południkowo ułożonych cieśnin. Począwszy od wschodu są to: Cieśnina Lancastera, Cieśnina Barrowa, Cieśnina Viscounta Melville’a i Ciesnina Maclure’a.

Wyspy o łącznej powierzchni 419,061 km2 zostały zaklasyfikowane i nazwane jako grupa po koronacji Elżbiety II na Monarchę Kanady w 1953 r. Większość z nich jest niezamieszkana, stanowią obszar łowiecki Eskimosów. Głównym przemysłem jest wydobycie ropy naftowej.

Odkryte przez europejczyków w 1616 r. podczas prób wytyczenia Przejścia Północno-Zachodniego. Wyspy te były znane jako Archipelag Parry'ego ponad 130 lat. Nazwa pochodziła od brytyjskiego odkrywcy Sir Williama Parry'ego, który popłynął tam w 1820 r. na pokładzie HMS Hecla. Od zmiany nazwy archipelagu w 1953 roku, termin Wyspy Parry'ego nadal jest używany do określenia południowo-zachodniej części (obok Wyspy Ellesmere'a i Wysp Sverdrupa). Regionalny podział archipelagu jest więc następujący:

Przypisy