Wyspy Poncjańskie
Wyspy Poncjańskie (wł. Isole Ponziane, Isole Pontino) – archipelag włoskich wysp wulkanicznych na Morzu Tyrreńskim, położony przy zachodnim wybrzeżu Półwyspu Apenińskiego, na zachód od Neapolu. Powierzchnia 11,4 km², ok. 4 tys. mieszkańców. Największe wyspy: Ponza i Ventotene. Powierzchnia nizinna, klimat śródziemnomorski. Rozwinięta uprawa winorośli i drzew cytrusowych; rybołówstwo; turystyka; wydobycie kaolinu. Główne miasto – Ponza.
W skład archipelagu wchodzą następujące wyspy:
| Wyspa | Powierzchnia | Populacja |  |
|---|---|---|---|
| północny zachód | |||
| Ponza | b.d. | 3206 | |
| Palmarola | b.d. | bezludna | |
| Zannone | b.d. | bezludna | |
| Gavi | b.d. | bezludna | |
| Ogólnie | 9,87 km² | 3206 | |
| południowy wschód | |||
| Ventotene | b.d. | 633 | |
| Santo Stefano | b.d. | bezludna | |
| Ogólnie | 1,54 km² | 633 | |
[edytuj] Historia
Archipelag był zamieszkany przez ludzi od tysięcy lat, o czym świadczą odkryte na wyspach, archeologiczne neolityczne artefakty i obsydiany z epoki brązu. Wyspy były używane przez Etrusków którzy wydrążyli "Niebieskie Groty". Najwcześniejsze zapiski historyczne dotyczące wysp, pojawiają się wraz z rzymskim zwycięstwem nad Wolskami w 338 p.n.e.
Podczas rządów Juliusza Cezara, osadnictwo na wyspach zostało powiększone i ludność z wyspy Ponza zaludniła wyspę Ventotene. Rzymianie używali tych dwu wysp jako miejsce schronienia i miejsce zsyłki więźniów politycznych.
W czasach średniowiecza Wyspy Poncjańskie zostały opuszczone przez mieszkańców, na skutek nieustających rajdów Saracenów i piratów. W XVIII wieku, Królestwo Neapolu ponownie zasiedliło wyspy, które później stały się częścią Królestwa Włoch.
Obecnie, malutkie winnice, dzikie zioła i kwiaty, oraz odosobnione plaże i groty sprawiają że jest to popularny cel wycieczek dla turystów.
