Wzór Lorentza-Lorenza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Wzór Lorentza-Lorenza – równanie wiążące refrakcję molową ośrodka materialnego z bezwzględnym współczynnikiem załamania światła w tym ośrodku. Został sformułowany w 1880 roku niezależnie od siebie przez Lorentza[1] i Lorenza[2]. Wzór ten ma postać

R = \frac{M}{\rho} \frac{n^{2}-1}{n^{2}+2}

gdzie:

R – refrakcja molowa,
ρ – gęstość ośrodka,
n – współczynnik załamania światła (współczynnik refrakcji),
Mmasa molowa.

Jeżeli uwzględni się, że M/ρ to objętość molowa, wówczas refrakcja molowa:

R = V_{m} \frac{n^{2}-1}{n^{2}+2}

gdzie Vm – objętość molowa ośrodka.

Refrakcja jest wielkością addytywną, dla związku chemicznego refrakcja jest sumą refrakcji atomowych i refrakcji wiązań. W przypadku mieszanin (np. roztworów) refrakcja jest też sumą refrakcji składników.

Poza obszarem częstości optycznych współczynnik załamania światła można zastąpić względną przenikalnością elektryczną ośrodka ε, zgodnie z zależnością ε = n2. Uzyskany wzór nosi nazwę równanie Clausiusa-Mossottiego i definiuje polaryzowalność molową П*[3]:

\it \Pi^* = V_{m} \rm \frac{\epsilon-1}{\epsilon+2}

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Hendrik Antoon Lorentz, Über die Beziehung zwischen der Fortpflanzungsgeschwindigheit des Lichtes und der Körperdichte, Ann. Physik u. Chemie 9, 641, 1880
  2. Ludvig Lorenz, Über die Refraktionsconstante, Ann. Physik u. Chemie 11, 70, 1880
  3. Krzysztof Pigoń, Zdzisław Ruziewicz: Chemia fizyczna. Wyd. 2. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1980, s. 627-628, 632-633. ISBN 83-01-01586-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Jurgen R. Meyer-Arendt: Wstęp do optyki. Wyd. 1. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1977.