Wzgórze Lecha (Gniezno)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Wzgórze Lecha
Ilustracja
Katedra gnieźnieńska na Wzgórzu Lecha
Państwo

 Polska

Wysokość

117,1 m n.p.m.

Położenie na mapie Gniezna
Mapa konturowa Gniezna, blisko centrum u góry znajduje się czarny trójkącik z opisem „Wzgórze Lecha”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na lewo znajduje się czarny trójkącik z opisem „Wzgórze Lecha”
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa konturowa województwa wielkopolskiego, w centrum znajduje się czarny trójkącik z opisem „Wzgórze Lecha”
Położenie na mapie powiatu gnieźnieńskiego
Mapa konturowa powiatu gnieźnieńskiego, w centrum znajduje się czarny trójkącik z opisem „Wzgórze Lecha”
Ziemia52°32′13″N 17°35′31″E/52,536944 17,591944

Wzgórze Lecha, Góra Królewska, Gnieźnieńska Góra, Góra na Gnieźnie, Góra Lecha – wzniesienie (wysokość ok. 120–123 m n.p.m.) będące najstarszą częścią Gniezna.

Prowadzone na Wzgórzu Lecha w okresie międzywojennym oraz od 1948 prace wykopaliskowe odkryły pozostałości zespołu grodowego, którego budowę rozpoczęto w latach 940–941[1], obok pochodzącej z VIII wieku[potrzebny przypis] osady na Wzgórzu Panieńskim. Od końca VIII do połowy X wieku na Górze Lecha wznosił się otoczony fosą o szerokości 12 metrów kamienny kurhan o średnicy 10–12 metrów[2].

Według źródeł[potrzebny przypis] na Wzgórzu Lecha znajdowała się w okresie przedchrześcijańskim świątynia (według Długosza będąca miejscem kultu boga Nyja), której zniszczenie datuje się (na podstawie badań dendrologicznych przeprowadzonych m.in. przez prof. Kurnatowską) również na lata czterdzieste X wieku. Na terenie tzw. pierwszego podgrodzia wzniesiono w końcu X w. kościół, podniesiony w 1000 do rangi archikatedry.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Buko: Archeologia Polski wczesnośredniowiecznej : odkrycia, hipotezy, interpretacje. Warszawa: Wydawnictwo „Trio”, 2005, s. 231. ISBN 83-7436-023-2.
  2. T.Sawicki „Badania przy kościele św. Jerzego w Gnieźnie”, [w:] Gniezno w świetle ostatnich badań archeologicznych, Gniezno 2001, s.177 nn.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]