Wzgórze Ofel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ofel w roku 1000 p.n.e. (powierzchnia wówczas ok. 10000 akrów, populacja ok. 2000)

Wzgórze Ofel (hebr. העופל; arab. Az-Zahura) – niewielkie wzniesienie w południowo-wschodniej Jerozolimie w Izraelu (708 do 630 m n.p.m.). Kolebka miasta Jerozolimy, która pierwotnie obejmowała swym terytorium tylko najwyższą część Ofelu (X w.p.n.e.).

Wzgórze Ofel leży pomiędzy Dolinami Cedronu i Tyropeonu, na południe od Wzgórza Świątynnego. Ma kształt podłużnej nerki, rozciągającej się z północy ku południowi. Jego wyższa część znajduje się na północy, to tutaj musiały znajdować się pałace królewskie w czasach monarchii izraelskiej. Najniższa część leży na południu, skąd stoki wzniesienia nieco łagodniej schodzą w kierunku Sadzawki Siloe.

To Wzgórze Ofel było rzeczywistym starotestamentalnym Syjonem, o którym mówią liczni biblijni autorzy natchnieni. Dzisiejsze nazywanie wzniesienia, na którym znajduje się chrześcijański Wieczernik Syjonem, jest wynikiem błędnego mniemania, jakoby Wzgórze Zachodnie (dzisiejsza Góra Syjon czy też krócej Syjon) było miejscem, gdzie znajdowało się starożytne Miasto Dawida[1].

Paradoksalnie Ofel, który było pierwszą dzielnicą Jerozolimy w czasach Dawida i Salomona, znajduje się dzisiaj poza linią murów Starej Jerozolimy.

Nazwa Ofel oznacza kopiec, stos i jest zapewne odwołaniem do skalistej rzeźby wzgórza.

Przypisy

  1. Eugene Hoade OFM, Guide to the Holy Land, Franciscan Printing Press, Jerozolima 1984, 89-98.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]