Wzmacniacz lampowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wzmacniacz lampowy elektroakustyczny K502
Schemat wzmacniacza z triodą w układzie wspólnej katody

Wzmacniacz lampowywzmacniacz, w którym jako elementy czynne (wzmacniające) stosuje się lampy elektronowe. Wzmacniacze lampowe były stosowane powszechnie do końca lat 60. XX w.[1], później zostały w większości wyparte przez nowocześniejsze wzmacniacze tranzystorowe. Obecnie wzmacniacze lampowe są używane do nielicznych zastosowań, takich jak wzmacniacze gitarowe, audiofilskie wzmacniacze elektroakustyczne hi-fi, radary wojskowe, nadajniki radiowe i telewizyjne bardzo dużej mocy, transpondery satelitarne.

Ze względu na charakterystykę częstotliwościową wzmacniacze lampowe dzielimy na:

Dla podstawowego rodzaju lampy wzmacniającej – triody istnieją trzy typy układu wzmacniacza:

  • układ ze wspólną katodą, najczęściej stosowany,
  • układ ze wspólną anodą – wtórnik katodowy, stosowany w celu dopasowania impedancji,
  • układ ze wspólną siatką, stosowany układach wielkiej częstotliwości.

Przypisy

  1. Wzmacniacze lampowe stosowano wtedy w całej ówczesnej elektronice np. w sprzęcie radiowym i telewizyjnym, telekomunikacji, automatyce, aparaturze pomiarowej, technice wojskowej itp.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • G. S. Cykin, Wzmacniacze elektroniczne, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Wydanie II, Warszawa 1970
  • Bernard Buśko, Vademecum zastosowania elektroniki, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, wydanie III uzupełnione, Warszawa 1972
  • Aleksander Zawada, Lampy elektronowe w aplikacjach audio, Wydawnictwo BTC, Wydanie I, Warszawa 2004

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons