Xavier Malisse

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Xavier Malisse
Xavier Malisse
Państwo  Belgia
Miejsce zamieszkania Sarasota
Data i miejsce urodzenia 19 lipca 1980
Kortrijk
Wzrost 185 cm
Masa ciała 77 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 1998
Zakończenie kariery 2013
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 3
Najwyżej w rankingu 19 (12 sierpnia 2002)
Australian Open 3R (2003, 2011)
Roland Garros 4R (2002, 2004)
Wimbledon SF (2002)
US Open 4R (2003, 2005)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 9
Najwyżej w rankingu 25 (7 listopada 2011)
Australian Open 2R (2003-2006, 2011, 2013)
Roland Garros W (2004)
Wimbledon 3R (2005)
US Open 3R (2011)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Xavier Malisse (ur. 19 lipca 1980 w Kortrijk) – belgijski tenisista, zwycięzca wielkoszlemowego Rolanda Garrosa z 2004 roku w grze podwójnej, reprezentant Belgii w Pucharze Davisa.

Do 13 roku życia trenował obok tenisa piłkę nożną, decydując się ostatecznie na karierę tenisisty. W swoim debiutanckim sezonie doszedł do finału rozgrywek ATP World Tour w Meksyku, gdzie nie sprostał Czechowi Jiříemu Novákowi.

W 1999 roku był w finale w Delray Beach, przegrywając decydujący mecz z Lleytonem Hewittem. W dalszej części sezonu Malisse dotarł m.in. do III rundy US Open. Większość sezonu, podobnie jak i kolejnego, występował jednak w imprezach niższej rangi, ATP Challenger Tour; wygrał m.in. w San Antonio w 2000 roku, pokonując w finale haitańskiego weterana Ronalda Agénora. W sezonie 2001 awansował do czołowej "pięćdziesiątki" rankingu światowego dzięki kolejnym dwóm finałom kategorii ATP World Tour - w Delray Beach (przegrał z Janem-Michaelem Gambillem) i Atlancie (przegrał z Andym Roddickiem). Był także w IV rundzie wielkoszlemowego US Open.

W sezonie 2002 Belg był w półfinałach turniejowych w Memphis i Scottsdale, a także osiągnął półfinał na Wimbledonie, pokonując m.in. Rosjanina Kafielnikowa, Brytyjczyka Rusedskiego oraz dawnego mistrza tego turnieju Holendra Krajicka; w półfinale, w meczu wielokrotnie przerywanym opadami deszczu i toczonym przez kilka dni, przegrał z Argentyńczykiem Nalbandianem. Wynik ten (a także IV runda Rolanda Garrosa miesiąc wcześniej) dał mu awans na najwyższą pozycję w karierze w rankingu gry pojedynczej - nr 19.

W kolejnych kilku latach Malisse był w następnych finałach turniejowych (2004 St. Poelten, porażka z Filippo Volandrim; 2004 Lyon, porażka z Robinem Söderlingiem), by ostatecznie wygrać swój pierwszy turniej w cyklu ATP World Tour w Delray Beach w 2005 roku po zwycięstwie w finale z Novákiem. Dzięki temu zakończył sezon 2005 pod koniec czołowej "pięćdziesiątki" rankingu. Sezon 2006 rozpoczął od finału turnieju w Adelajdzie, ulegając ostatecznie Francuzowi Florentowi Serze. W kolejnych miesiącach ponownie doszedł do finału w Delray Beach, jednak w decydującym meczu nie sprostał Tommy'emu Haasowi. W 2007 roku Belg zagrał w dwóch finałach, które zakończyły się jego zwycięstwem, najpierw w Ćennaju, a następnie w Delray Beach. Po blisko czterech latach w styczniu 2011 roku Belg doszedł do finału w Ćennaju. Spotkanie finałowe przegrał w trzech setach ze Stanislasem Wawrinką.

Jego największym osiągnięciem deblowym jest wygrana w wielkoszlemowym Rolandzie Garrosie z roku 2004. Występował w parze z rodakiem Olivierem Rochusem; Belgowie pokonali w turnieju m.in. Argentyńczyków Mariano Hooda i Sebastiána Prieto, duet Jonas Björkman i Todd Woodbridge, parę Martín Rodríguez i Gastón Etlis, Hindusa Mahesha Bhupathiego i Białorusina Maksa Mirnego, a w finale Francuzów Michaëla Llodrę i Fabrice'a Santoro. Wygrana w turnieju wielkoszlemowym pozwoliła Belgom na udział w turnieju Tennis Masters Cup w 2004 roku, który jednak zakończyli już na etapie rozgrywek grupowych z jedną wygraną i dwiema porażkami. Drugie wspólne zwycięstwo turniejowe odnieśli u progu sezonu 2005 w Adelajdzie. W 2007 roku Malisse wygrał dwa deblowe turnieje - w Ćennaju w parze z Dickiem Normanem oraz w Delray Beach z Hugo Armando. Rok później osiągnął również finał turnieju w Auckland tworząc duet z Jürgenem Melzerem. Po trzech latach, w lutym 2011 roku Belg ponownie doszedł do finału zawodów deblowych, podczas rywalizacji w San José. Razem z Alejandro Fallą przegrali jednak mecz finałowy z Amerykanami Scottem Lipskym oraz Rajeevem Ramem. Tegoż samego roku wspólnie z Ołeksandrem Dołhopołowem Malisse wygrał zmagania deblowe w Indian Wells. W rundzie finałowej wygrali z Rogerem Federerem i Stanislasem Wawrinką. Pod koniec sierpnia 2011 roku Malisse wraz z Markiem Knowlesem zdobył tytuł w Los Angeles po wygranej w finałowym spotkaniu z parą Somdev Devvarman-Treat Huey. W lutym 2012 roku belgijski tenisista razem z Markiem Knowlesem zwyciężyli w zmaganiach w San José, pokonując w finale Kevina Andersona i Franka Mosera. W maju 2012 roku razem z Dickiem Normanem wystąpił w finale turnieju w Monachium. W meczu o mistrzostwo ulegli parze František ČermákFilip Polášek 4:6, 5:7. W lipcu tego samego roku wraz z Michaelem Russellem dotarli do finału turnieju w Atlancie, lecz w ostatnim pojedynku przegrali z parą Matthew Ebden i Ryan Harrison. Ósmy deblowy tytuł Malisse wywalczył razem z Rubenem Bemelmansem w Los Angeles, po zwycięstwie w decydującej rundzie z Kenem Skupskim i Jamiem Delgado. W lutym 2013 roku tenisista belgijski ponownie zwyciężył w zawodach gry podwójnej, w San José. Partnerem deblowym Malissa był Frank Moser, a w rundzie finałowej byli lepsi od Lleytona Hewitta i Marinko Matoševicia.

W 2013 roku Malisse zakończył zawodową karierę[1].

Jako reprezentant Belgii Malisse był członkiem drużyny w Pucharze Davisa w latach 1998–2011. Odniósł 12 zwycięstw, poniósł 12 porażek. Miał znaczący udział w odzyskaniu przez Belgię miejsca w najwyższej klasie rozgrywek Pucharu Davisa, grupie światowej, w 2002 roku, kiedy pokonał w meczu z Zimbabwe obu braci Blacków, Byrona i Wayne'a. Bez powodzenia startował natomiast na igrzyskach olimpijskich w Atenach w 2004 roku, wyeliminowany w I rundzie singla przez Rosjanina Michaiła Jużnego oraz debla (w parze z Olivierem Rochusem) przez Llodrę i Santoro.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (3)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2005 Stany Zjednoczone Delray Beach Twarda Czechy Jiří Novák 7:6(6), 6:2
2. 2007 Indie Ćennaj Twarda Austria Stefan Koubek 6:1, 6:3
3. 2007 Stany Zjednoczone Delray Beach Twarda Stany Zjednoczone James Blake 5:7, 6:4, 6:4

Finalista (9)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 1998 Meksyk Meksyk Ceglana Czechy Jiří Novák 3:6, 3:6
2. 1999 Stany Zjednoczone Delray Beach Ceglana Australia Lleyton Hewitt 4:6, 7:6(2), 1:6
3. 2001 Stany Zjednoczone Delray Beach Twarda Stany Zjednoczone Jan-Michael Gambill 5:7, 4:6
4. 2001 Stany Zjednoczone Atlanta Ceglana Stany Zjednoczone Andy Roddick 2:6, 4:6
5. 2004 Austria Sankt Pölten Ceglana Włochy Filippo Volandri 1:6, 4:6
6. 2004 Francja Lyon Dywanowa (hala) Szwecja Robin Söderling 2:6, 6:3, 4:6
7. 2006 Australia Adelajda Twarda Francja Florent Serra 3:6, 4:6
8. 2006 Stany Zjednoczone Delray Beach Twarda Niemcy Tommy Haas 3:6, 6:3, 6:7(5)
9. 2011 Indie Ćennaj Twarda Szwajcaria Stanislas Wawrinka 5:7, 6:4, 1:6

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (9)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2004 Francja French Open Ceglana Belgia Olivier Rochus Francja Michaël Llodra
Francja Fabrice Santoro
7:5, 7:5
2. 2005 Australia Adelajda Twarda Belgia Olivier Rochus Szwecja Simon Aspelin
Australia Todd Perry
7:6(5), 6:4
3. 2007 Indie Ćennaj Twarda Belgia Dick Norman Hiszpania Rafael Nadal
Hiszpania Bartolomé Salvá-Vidal
7:6, 7:6
4. 2007 Stany Zjednoczone Delray Beach Twarda Stany Zjednoczone Hugo Armando Wielka Brytania James Auckland
Australia Stephen Huss
6:3, 6:7(4), 10-5
5. 2011 Stany Zjednoczone Indian Wells Twarda Ukraina Ołeksandr Dołhopołow Szwajcaria Roger Federer
Szwajcaria Stanislas Wawrinka
6:4, 6:7(5), 10-7
6. 2011 Stany Zjednoczone Los Angeles Twarda Bahamy Mark Knowles Indie Somdev Devvarman
Filipiny Treat Huey
7:6(3), 7:6(10)
7. 2012 Stany Zjednoczone San José Twarda (hala) Bahamy Mark Knowles Republika Południowej Afryki Kevin Anderson
Niemcy Frank Moser
6:4, 1:6, 10-5
8. 2012 Stany Zjednoczone Los Angeles Twarda Belgia Ruben Bemelmans Wielka Brytania Jamie Delgado
Wielka Brytania Ken Skupski
7:6(5), 4:6, 10-7
9. 2013 Stany Zjednoczone San José Twarda (hala) Niemcy Frank Moser Australia Lleyton Hewitt
Australia Marinko Matošević
6:0, 6:7(5), 10-4

Finalista (4)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2008 Nowa Zelandia Auckland Twarda Austria Jürgen Melzer Peru Luis Horna
Argentyna Juan Mónaco
4:6, 6:3, 7-10
2. 2011 Stany Zjednoczone San José Twarda (hala) Kolumbia Alejandro Falla Stany Zjednoczone Scott Lipsky
Stany Zjednoczone Rajeev Ram
4:6, 6:4, 8-10
3. 2012 Niemcy Monachium Ceglana Belgia Dick Norman Czechy František Čermák
Słowacja Filip Polášek
4:6, 5:7
4. 2012 Stany Zjednoczone Atlanta Twarda Stany Zjednoczone Michael Russell Australia Matthew Ebden
Stany Zjednoczone Ryan Harrison
3:6, 6:3, 6-10

Przypisy

  1. Nathii Gawrońska: David Nalbandian i Xavier Malisse kończą kariery (pol.). tenislove.pl, 1 października 2013. [dostęp 29 października 2013].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]