Xavier Malisse
| Xavier Malisse | |
| Państwo | |
| Miejsce zamieszkania | Sarasota |
| Data i miejsce urodzenia | 19 lipca 1980 Kortrijk |
| Wzrost | 185 cm |
| Masa ciała | 77 kg |
| Gra | praworęczna, oburęczny backhand |
| Status profesjonalny | 1998 |
| Zakończenie kariery | aktywny |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 3 |
| Najwyżej w rankingu | 19 (12 sierpnia 2002) |
| Australian Open | 3R (2003, 2011) |
| Roland Garros | 4R (2002, 2004) |
| Wimbledon | SF (2002) |
| US Open | 4R (2003, 2005) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 9 |
| Najwyżej w rankingu | 25 (7 listopada 2011) |
| Australian Open | 2R (2003-2006, 2011, 2013) |
| Roland Garros | W (2004) |
| Wimbledon | 3R (2005) |
| US Open | 3R (2011) |
Xavier Malisse (ur. 19 lipca 1980 w Kortrijk) – belgijski tenisista, zwycięzca wielkoszlemowego Rolanda Garrosa z 2004 roku w grze podwójnej, reprezentant Belgii w Pucharze Davisa.
Do 13 roku życia trenował obok tenisa piłkę nożną, decydując się ostatecznie na karierę tenisisty. W swoim debiutanckim sezonie doszedł do finału rozgrywek ATP World Tour w Meksyku, gdzie nie sprostał Czechowi Jiříemu Novákowi.
W 1999 roku był w finale w Delray Beach, przegrywając decydujący mecz z Lleytonem Hewittem. W dalszej części sezonu Malisse dotarł m.in. do III rundy US Open. Większość sezonu, podobnie jak i kolejnego, występował jednak w imprezach niższej rangi, ATP Challenger Tour; wygrał m.in. w San Antonio w 2000 roku, pokonując w finale haitańskiego weterana Ronalda Agenora. W sezonie 2001 awansował do czołowej "pięćdziesiątki" rankingu światowego dzięki kolejnym dwóm finałom kategorii ATP World Tour - w Delray Beach (przegrał z Janem-Michaelem Gambillem) i Atlancie (przegrał z Andym Roddickiem). Był także w IV rundzie wielkoszlemowego US Open.
W sezonie 2002 Belg był w półfinałach turniejowych w Memphis i Scottsdale, a także osiągnął półfinał na Wimbledonie, pokonując m.in. Rosjanina Kafielnikowa, Brytyjczyka Rusedskiego oraz dawnego mistrza tego turnieju Holendra Krajicka; w półfinale, w meczu wielokrotnie przerywanym opadami deszczu i toczonym przez kilka dni, przegrał z Argentyńczykiem Nalbandianem. Wynik ten (a także IV runda Rolanda Garrosa miesiąc wcześniej) dał mu awans na najwyższą pozycję w karierze w rankingu gry pojedynczej - nr 19.
W kolejnych kilku latach Malisse był w następnych finałach turniejowych (2004 St. Poelten, porażka z Filippo Volandrim; 2004 Lyon, porażka z Robinem Söderlingiem), by ostatecznie wygrać swój pierwszy turniej w cyklu ATP World Tour w Delray Beach w 2005 roku po zwycięstwie w finale z Novákiem. Dzięki temu zakończył sezon 2005 pod koniec czołowej "pięćdziesiątki" rankingu. Sezon 2006 rozpoczął od finału turnieju w Adelajdzie, ulegając ostatecznie Francuzowi Florentowi Serze. W kolejnych miesiącach ponownie doszedł do finału w Delray Beach, jednak w decydującym meczu nie sprostał Tommy'emu Haasowi. W 2007 roku Belg zagrał w dwóch finałach, które zakończyły się jego zwycięstwem, najpierw w Ćennaju, a następnie w Delray Beach. Po blisko czterech latach w styczniu 2011 roku Belg doszedł do finału w Ćennaju. Spotkanie finałowe przegrał w trzech setach ze Stanislasem Wawrinką.
Jego największym osiągnięciem deblowym jest wygrana w wielkoszlemowym Rolandzie Garrosie z roku 2004. Występował w parze z rodakiem Olivierem Rochusem; Belgowie pokonali w turnieju m.in. Argentyńczyków Mariano Hooda i Sebastiána Prieto, duet Jonas Björkman i Todd Woodbridge, parę Martín Rodríguez i Gastón Etlis, Hindusa Mahesha Bhupathiego i Białorusina Maksa Mirnego, a w finale Francuzów Michaëla Llodrę i Fabrice'a Santoro. Wygrana w turnieju wielkoszlemowym pozwoliła Belgom na udział w turnieju Tennis Masters Cup w 2004 roku, który jednak zakończyli już na etapie rozgrywek grupowych z jedną wygraną i dwiema porażkami. Drugie wspólne zwycięstwo turniejowe odnieśli u progu sezonu 2005 w Adelajdzie. W 2007 roku Malisse wygrał dwa deblowe turnieje - w Ćennaju w parze z Dickiem Normanem oraz w Delray Beach z Hugo Armando. Rok później osiągnął również finał turnieju w Auckland tworząc duet z Jürgenem Melzerem. Po trzech latach, w lutym 2011 roku Belg ponownie doszedł do finału zawodów deblowych, podczas rywalizacji w San José. Razem z Alejandro Fallą przegrali jednak mecz finałowy z Amerykanami Scottem Lipskym oraz Rajeevem Ramem. Tegoż samego roku wspólnie z Ołeksandrem Dołhopołowem Malisse wygrał zmagania deblowe w Indian Wells. W rundzie finałowej wygrali z Rogerem Federerem i Stanislasem Wawrinką. Pod koniec sierpnia 2011 roku Malisse wraz z Markiem Knowlesem zdobył tytuł w Los Angeles po wygranej w finałowym spotkaniu z parą Somdev Devvarman-Treat Conrad Huey. W lutym 2012 roku belgijski tenisista razem z Markiem Knowlesem zwyciężyli w zmaganiach w San José, pokonując w finale Kevina Andersona i Franka Mosera. W maju 2012 roku razem z Dickiem Normanem wystąpił w finale turnieju w Monachium. W meczu o mistrzostwo ulegli parze František Čermák–Filip Polášek 4:6, 5:7. W lipcu tego samego roku wraz z Michaelem Russellem dotarli do finału turnieju w Atlancie, lecz w ostatnim pojedynku przegrali z parą Matthew Ebden i Ryan Harrison. Ósmy deblowy tytuł Malisse wywalczył razem z Rubenem Bemelmansem w Los Angeles, po zwycięstwie w decydującej rundzie z Kenem Skupskim i Jamiem Delgado. W lutym 2013 roku tenisista belgijski ponownie zwyciężył w zawodach gry podwójnej, w San José. Partnerem deblowym Malissa był Frank Moser, a w rundzie finałowej byli lepsi od Lleytona Hewitta i Marinko Matoševicia.
Jako reprezentant Belgii Malisse jest członkiem drużyny w Pucharze Davisa. W latach 1998-2012 odniósł 12 zwycięstw, poniósł 12 porażek. Miał znaczący udział w odzyskaniu przez Belgię miejsca w najwyższej klasie rozgrywek Pucharu Davisa, grupie światowej, w 2002, kiedy pokonał w meczu z Zimbabwe obu braci Blacków - Byrona i Wayne'a. Bez powodzenia startował natomiast na igrzyskach olimpijskich w Atenach w 2004 roku, wyeliminowany już w I rundzie singla przez Rosjanina Michaiła Jużnego oraz debla (w parze z Olivierem Rochusem) przez Llodrę i Santoro.
Spis treści |
Statystyki turniejowe [edytuj]
| Legenda |
| Wielki Szlem |
| Igrzyska olimpijskie |
| Tennis Masters Cup / ATP World Tour Finals |
| ATP Masters Series / ATP World Tour Masters 1000 |
| ATP International Series Gold / ATP World Tour 500 |
| ATP International Series / ATP World Tour 250 |
Gra pojedyncza [edytuj]
Zwycięzca (3) [edytuj]
| Nr | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik w finale | Wynik finału |
| 1. | 2005 | Twarda | 7:6(6), 6:2 | ||
| 2. | 2007 | Twarda | 6:1, 6:3 | ||
| 3. | 2007 | Twarda | 5:7, 6:4, 6:4 |
Finalista (9) [edytuj]
| Nr | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik w finale | Wynik finału |
| 1. | 1998 | Ceglana | 3:6, 3:6 | ||
| 2. | 1999 | Ceglana | 4:6, 7:6(2), 1:6 | ||
| 3. | 2001 | Twarda | 5:7, 4:6 | ||
| 4. | 2001 | Ceglana | 2:6, 4:6 | ||
| 5. | 2004 | Ceglana | 1:6, 4:6 | ||
| 6. | 2004 | Dywanowa (hala) | 2:6, 6:3, 4:6 | ||
| 7. | 2006 | Twarda | 3:6, 4:6 | ||
| 8. | 2006 | Twarda | 3:6, 6:3, 6:7(5) | ||
| 9. | 2011 | Twarda | 5:7, 6:4, 1:6 |
Gra podwójna [edytuj]
Zwycięzca (9) [edytuj]
| Nr | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy w finale | Wynik finału |
| 1. | 2004 | Ceglana | 7:5, 7:5 | |||
| 2. | 2005 | Twarda | 7:6(5), 6:4 | |||
| 3. | 2007 | Twarda | 7:6, 7:6 | |||
| 4. | 2007 | Twarda | 6:3, 6:7(4), 10-5 | |||
| 5. | 2011 | Twarda | 6:4, 6:7(5), 10-7 | |||
| 6. | 2011 | Twarda | 7:6(3), 7:6(10) | |||
| 7. | 2012 | Twarda (hala) | 6:4, 1:6, 10-5 | |||
| 8. | 2012 | Twarda | 7:6(5), 4:6, 10-7 | |||
| 9. | 2013 | Twarda (hala) | 6:0, 6:7(5), 10-4 |
Finalista (4) [edytuj]
| Nr | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy w finale | Wynik finału |
| 1. | 2008 | Twarda | 4:6, 6:3, 7-10 | |||
| 2. | 2011 | Twarda (hala) | 4:6, 6:4, 8-10 | |||
| 3. | 2012 | Ceglana | 4:6, 5:7 | |||
| 4. | 2012 | Twarda | 3:6, 6:3, 6-10 |
Bibliografia [edytuj]
- Sylwetka na stronie ATP (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 24 grudnia 2011].
- Sylwetka na stronie ITF (ang.). itftennis.com. [dostęp 24 grudnia 2011].
- Sylwetka na stronie Pucharu Davisa (ang.). daviscup.com. [dostęp 24 grudnia 2011].