Ydra (1932)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ydra
Historia
Stocznia Cantieri Odero, Sestri Ponente
Wodowanie 21 października 1931
 Wasilikon Naftikon
Wejście do służby 1932
Los okrętu zatopiony 22 kwietnia 1941
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 1389 t (standardowa)
2050 t (pełna)
Długość 92,35 m
Szerokość 9,75 m
Zanurzenie 3,65 m
Prędkość 38 węzłów
Napęd
3 kotły parowe Thornycroft, 2 turbiny parowe Parsonsa o łącznej mocy 44 000 KM, 2 śruby
Uzbrojenie
4 działa kal. 120 mm
3 działa plot. kal. 40 mm
6 wyrzutni torped kal. 533 mm
40 min morskich
Załoga 156

Ydra (gr.: ΒΠ Ύδρα, w literaturze angielskojęzycznej spotyka się także transliterację Hydra) – grecki niszczyciel, w służbie od 1932 roku, zatopiony przez bombowce Luftwaffe 22 kwietnia 1941 roku.

Niszczyciel „Ydra”, wraz z trzema bliźniaczymi okrętami: („Kountouriotis”, „Psara” i „Spetsai”), został zamówiony przez Grecję we włoskiej stoczni Cantiri Odero w Sestri Ponente pod Genuą w 1929 roku, według zmodyfikowanego projektu niszczycieli typu Dardo. Okręt został zwodowany 21 października 1931 roku, do służby w królewskiej marynarce Grecji wszedł w listopadzie 1932 roku. Jego nazwa, tradycyjna w greckiej flocie, pochodziła od nazwy wyspy wsławionej w czasie wojny o niepodległość Grecji. Poprzednim okrętem, noszącym tę nazwę, był pancernik obrony wybrzeża wycofany z czynnej służby w 1922 roku.

„Ydra” i bliźniacze okręty były, obok niszczycieli „Vasilefs Georgios” i „Vasilissa Olga”, najnowocześniejszymi okrętami greckiej marynarki wojennej. Po ataku Włoch w 1940 roku niszczyciel aktywnie uczestniczył w odpieraniu agresji. 13 listopada 1940 roku brał udział w wypadzie przeciwko włoskim liniom zaopatrzeniowym w Cieśninie Otranto. Był też wykorzystywany w eskorcie konwojów, patrolach przeciwko okrętom podwodnym i minowaniu wód przybrzeżnych. 28 marca 1941 roku „Ydra” otrzymał zadanie przechwycenia włoskich okrętów, wycofujących się po bitwie koło przylądka Matapan. Podczas tej operacji niszczyciel uratował około 100 włoskich rozbitków z zatopionego krążownika „Pola”.

Po zaatakowaniu Grecji przez wojska niemieckie 5 kwietnia 1941 roku, sytuacja armii i floty greckiej praz wojsk sprzymierzonych stała się bardzo trudna. Bezwzględna przewaga przeciwnika w lotnictwie spowodowała, że jakiekolwiek operacje morskie były nadmiernie ryzykowne. W związku z bezpośrednim zagrożeniem Aten rząd grecki pojął decyzję o ewakuacji ocalałych jednostek na Kretę, a później na Bliski Wschód. Po uszkodzeniu flagowca marynarki greckiej, niszczyciela „Vasilefs Georgios” przez samoloty Luftwaffe, 21 kwietnia 1941 roku jego rolę przejął „Ydra”. Jednak następnego dnia w pobliżu wyspy Egina sam został zaatakowany przez zespół bombowców nurkujących Ju 87 Stuka. Bezpośrednie trafienia i wybuchy bomb w pobliżu okrętu spowodowały jego zatonięcie. Zginęło wówczas 41 członków załogi „Ydra”, wraz z dowódcą okrętu, komandorem porucznikiem Pezopoulosem.

Niedaleko miejsca zatopienia niszczyciela, na brzegu wyspy Egina, został odsłonięty pomnik ku czci poległych marynarzy. Obecnie tradycyjną nazwę „Ydra” nosi fregata rakietowa typu MEKO 200HN o numerze burtowym F 452, zbudowana w 1992 roku w stoczni Blohm + Voss w Hamburgu[1].

Przypisy

  1. Hellenic Navy. [dostęp 6 września 2009].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Aris Bilalis (tłum. Maciej S. Sobański), Greckie niszczyciele typu Psara, w: Okręty Wojenne nr 3/2000, ISSN 1231-014X
  2. Admiral Mezeviris RHN. [dostęp 6 września 2009].