Yoshijirō Umezu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Yoshijirō Umezu
Yoshijirō Umezu
Yoshijirō Umezu
帝國陸軍の階級―襟章―大将.svg generał (Rikugun Taishō)
Data i miejsce urodzenia 4 stycznia 1882
Japonia Nakatsu, prefektura Ōita
Data i miejsce śmierci 8 stycznia 1949
Japonia Tokio
Przebieg służby
Lata służby 1903-1945
Główne wojny i bitwy II wojna chińsko-japońska
II wojna światowa

Yoshijirō Umezu (jap. 梅津美治郎 Umezu Yoshijirō?, ur. 4 stycznia 1882 w Nakatsu w prefekturze Ōita, zm. 8 stycznia 1949 w Tokio)japoński generał, służący w Cesarskiej Armii Japońskiej podczas II wojny światowej.

Kariera wojskowa[edytuj | edytuj kod]

W 1903 r. po ukończeniu akademii wojskowej został wysłany do Niemiec i Danii. W Danii był wojskowym obserwatorem. W latach 1919-1921 pełnił funkcję attaché wojskowego w Szwajcarii. W latach 20. został członkiem organizacji Tōsei-ha, w skład której wchodzili Hajime Sugiyama, Kuniaki Koiso, Nagata Tetsuzan i Hideki Tōjō. Reprezentowali oni umiarkowane skrzydło sił zbrojnych, w opozycji do radykalnej organizacji Kōdō-ha kierowanej przez Sadao Araki'ego.

W latach 1923-1924 pracował jako instruktor w 3. Dywizji Piechoty. Na początku lat 30. został członkiem japońskiego sztabu generalnego. W sierpniu 1930 został generałem brygady. Od 1931 do 1940 walczył w Mandżurii i Chinach w Armii Kwantuńskiej. W latach 1934-1935 był dowódcą 2. Dywizji Piechoty Armii Kwantuńskiej.

W 1936 r. został zastępcą ministra wojny. W 1938 r. powrócił do Chin jako dowódca 1. Armii. W latach 1939-1944 był naczelnym dowódcą Armii Kwantuńskiej. W lipcu 1944 r. został szefem sztabu armii. W sierpniu 1945 r. opowiedział się za kontynuowaniem obrony Wysp Japońskich przed inwazją aliantów.

2 września 1945 na pokładzie pancernika USS Missouri Yoshijirō Umezu podpisał w imieniu japońskich sił zbrojnych akt bezwarunkowej kapitulacji Japonii. Został aresztowany przez aliantów, postawiony przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym dla Dalekiego Wschodu w Tokio i oskarżony o udział w zbrodniach wojennych. Został uznany winnym i skazanym na dożywocie. Podczas pobytu w więzieniu przeszedł na chrześcijaństwo. Zmarł 8 stycznia 1949 na raka jelita grubego.