Yoshitsugu Saitō

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Yoshitsugu Saitō
斎藤義次
Yoshitsugu Saitō
Rikugun Chūjō (generał) Rikugun Chūjō (generał)
Data i miejsce urodzenia 2 listopada 1890
prefektura Miyagi
Data i miejsce śmierci 10 lipca 1944
Saipan
Przebieg służby
Lata służby 1912-1944
Siły zbrojne War flag of the Imperial Japanese Army.svg Cesarska Armia Japońska
Główne wojny i bitwy II wojna światowa

Yoshitsugu Saitō (jap. 斎藤義次 Saitō Yoshitsugu?, ur. 2 listopada 1890 - zm. 10 lipca 1944 roku) był japońskim generałem dywizji w czasie II wojny światowej.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Saitō wywodził się z prefektury Miyagi. Studiował w tokijskiej Akademii Cesarskiej Armii Japońskiej, którą ukończył w roku 1912 jako podporucznik kawalerii. W roku 1924 ukończył Akademię Sztabu Generalnego i od tego czasu służył w różnych regimentach kawalerii awansując regularnie na kolejne stopnie wojskowe. Jego kariera wojskowa nie wyróźniała się niczym szczególnym.

W 1938 roku został szefem sztabu 5 Dywizji CAJ, co wiązało się z awansem na stopień generała brygady, a w rok później został szefem operacyjnym kawalerii Armii Kwantuńskiej. Stopień generała dywizji otrzymał w roku 1942[1].

W kwietniu 1944 roku Saitō został mianowany dowódcą 43 Dywizji CAJ, która właśnie była przerzucana transportami na Saipan. Wobec tego, że Japonia nie panowała już nad własnymi liniami żeglugowymi, dywizja poniosła ogromne straty wraz z zatapianymi przez amerykańskie okręty podwodne transportowcami. Saitō objął dowodzenie nad wszystkimi wojskami japońskimi na Saipanie, chociaż nie miał potrzebnego doświadczenia bojowego i nie był nawet najstarszym stopniem oficerem na wyspie, gdzie miał swą kwaterę admirał Chūichi Nagumo, dowódca Floty Środkowego Pacyfiku; Saitō konsultował z nim ważniejsze posunięcia.

Bitwa o Saipan rozpoczęła się 15 czerwca 1944 roku. Bez możliwości otrzymania posiłków czy zaopatrzenia sytuacja obrońców była od początku beznadziejna, ale Saitō zamierzał walczyć do ostatniego żołnierza, bowiem wiedział, że upadek Marianów sprawi, iż macierzyste wyspy Japonii znajdą się w zasięgu ciężkich bombowców amerykańskich. Japończycy wykorzystywali liczne jaskinie wulkanicznej wyspy skutecznie opóźniając postępy nieprzyjaciela, kryjąc się w nich za dnia i atakując nocami. Amerykanie wkrótce nauczyli się jak neutralizować jaskinie; atakowały je zespoły żołnierzy uzbrojonych w miotacze ognia, wspomagane przez artylerię i karabiny maszynowe. 7 lipca Japończycy nie mieli się już dokąd cofać[2]. Mimo sprzeciwu Nagumo, Saitō postanowił dokonać ostatecznego, samobójczego ataku. Pytany jaki los czeka pozostałych na wyspie cywilów, Saitō powiedział: "Teraz nie ma już żadnej różnicy między żołnierzami a cywilami. Byłoby lepiej dla nich, gdyby przyłączyli się do ataku walcząc nawet bambusowymi dzidami, niż gdyby mieli wpaść w ręce wroga"[3].

O godzinie 16.15 9 lipca amerykański dowódca, admirał Richmond Turner ogłosił, że Saipan został zajęty i oczyszczony z Japończyków. Ranny Saitō popełnił seppuku w swej jaskini o świcie 10 lipca; jego adiutant dobił go strzałem w głowę[4].

Przypisy

  1. Ammenthorp, The Generals of World War II.
  2. Denfield, Hold the Marianas: The Japanese Defense of the Mariana Islands
  3. John Toland, The Rising Sun: The Decline and Fall of the Japanese Empire 1936-1945, Random House, 1970, s.516.
  4. Dupuy, Encyclopedia of Military Biography

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • D. Colt Denfeld, Hold the Marianas: The Japanese Defense of the Mariana Islands, White Mane Pub 1997, ISBN 1-57249-014-4
  • Trevor N. Dupuy: Encyclopedia of Military Biography. I B Tauris & Co Ltd, 1992. ISBN 1-85043-569-3.
  • Richard Fuller: Shokan: Hirohito's Samurai. London: Arms and Armor, 1992. ISBN 1-85409-151-4.
  • John Toland: The Rising Sun: The Decline and Fall of the Japanese Empire 1936-1945. Random House, 1970. ISBN 0812968581.
  • Ewa Pałasz-Rutkowska, Katarzyna Starecka, Japonia, Wydawnictwo TRIO, Warszawa 2004, ISBN 83-88542-84-2