Yossi Beilin
| Yossi Beilin | |
 |
|
| Data urodzenia | 12 czerwca 1948 |
| Przewodniczący | |
| Przynależność polityczna | Meretz-Yachad |
| Minister sprawiedliwości w rządzie Ehuda Baraka |
|
| Przynależność polityczna | Partia Pracy |
| Okres urzędowania | od 1999 do 2001 |
| Poprzednik | Tzachi Hanegbi |
| Następca | Meir Sheetrit |
| Minister ekonomii i planowania w II rządzie Szimona Peresa |
|
| Przynależność polityczna | Partia Pracy |
| Okres urzędowania | od 1995 |
Dr Yossef ("Yossi") Beilin (hebr. יוסי ביילין; ur. 12 czerwca 1948 roku) polityk izraelski, członek Knessetu w latach 1988-2009, były minister spraw zagranicznych i minister sprawiedliwości w rządzie Partii Pracy. Obecnie przewodniczący ugrupowania Meretz-Yachad. Najbardziej znany z powodu dużego udziału w konferencji pokojowej w Oslo, współtwórca porozumień z Genewy, a także zaangażowany w proces pokojowy w ogóle.
Kariera polityczna [edytuj]
Większość jego kariery politycznej, od 1977 do 2003 związana jest z Partią Pracy. Był jej rzecznikiem w latach 1977-1984. Był sekretarzem gabinetu do 1986 roku oraz dyrektorem generalnym w ministerstwie spraw zagranicznych w latach 1986-1988. W 1988 roku został wybrany do Knessetu, w którym zasiadał do 1999 roku. W tym czasie był wiceministrem finansów (1988-1990) i wiceministrem spraw zagranicznych (1992-1995); przełożonym Beilina był wtedy Szimon Peres. Potem pełnił mniej eksponowane stanowisko w ministerstwie ekonomii i planowania (1995), był także ministrem w biurze premiera 1996. W 1995 przez krótki czas był ministrem sprawiedliwości.
W 2003 roku zaoferowano mu bardzo niską pozycję na liście wyborczej Partii Pracy, co uniemożliwiało w praktyce dostanie się do Knessetu. Razem z Yaelem Dayanem opuścił szeregi tego ugrupowania i wstąpił do partii Meretz, gdzie został przyjęty entuzjastycznie, ale nie objął tam żadnego eksponowanego stanowiska. Po wyborach założył ruch Schachar, który zjednoczył się z Meretz, tworząc Meretz-Yachad.
Jego udział w procesie pokojowym jest najchlubniejszym wydarzeniem w jego karierze. Wspierany przez Szimona Peresa, zainicjował tajne negocjacje w 1992 roku, które doprowadziły do podpisania porozumień z Oslo w 1993 roku. Z powodu bliskiej znajomości z Peresem, został nazwany jego "pudlem". Określenie to ukuł ówczesny rywal Peresa w łonie partii, Icchak Rabin.
Razem z Mahmudem Abbasem podpisał w 1995 roku porozumienie nazywane "Beilin-Abu Mazen", proponujące ostateczne zakończenie konfliktu. W latach 1992-1995 przewodził izraelskiej delegacji uczestniczącej w multilateralnych negocjacjach w czasie procesu pokojowego. W 2001 roku uczestniczył w izraelsko-palestyńskich rozmowach w Tabie, a także podpisał porozumienia z Genewy, razem z Yasserem Abd Rabbo.
Beilin jest zwolennikiem "kapitalizmu z ludzką twarzą", co nie przeszkodziło mu wstąpić do w większości socjalistycznego Meretzu. Rzadko publicznie wypowiada się na tematy socjalne, zamiast tego promuje negocjacje z Palestyńczykami. Z tego powodu tym dziwniejsze wydaje się jego zwycięstwo w wyborach na przewodniczącego partii nad Ranem Cohenem, w których zazwyczaj liczyły się poglądy kandydatów na kwestie socjoekonomiczne.
Beilin jest także jednym z założycieli Fundacji Współpracy Ekonomicznej (pozarządowej organizacji wspierającej współpracę ekonomiczną z Palestyńczykami).
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
|||||||||||||||||||||
