Pojazd zabytkowy
Pojazd zabytkowy – wedle ustawy „Prawo o ruchu drogowym” jest to pojazd, który na podstawie specjalnych przepisów został wpisany do rejestru zabytków ruchomych lub znajduje się w wojewódzkiej ewidencji zabytków.
W praktyce definicja pojazdu zabytkowego jest bardzo płynna. Wedle polskiego portalu Oldtimery.com jest to każdy pojazd którego produkcję rozpoczęto przed rokiem 1980.
Youngtimer – terminem tym określa się stosunkowo młode (lata 60 - 80 XX wieku), ale już zabytkowe pojazdy utrzymane w swoim oryginalnym stylu. Tego określenia używa się również w stosunku do pojazdów, które jeszcze nie są zabytkami, ale wkrótce nimi będą i tak portal Oldtimery.com definiuje youngtimery jako samochody wyprodukowane w latach 1981-1990.
Oldtimer – określenie pojazdu zabytkowego pochodzące z języka angielskiego ale również powszechnie używanie w Polsce.
Pojazd historyczny Jest to określenie pochodzące z ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych OC.
W myśl tej ustawy pojazd musi spełniać jeden z poniższych warunków by mógł być uznany za historyczny:
- pojazd zabytkowy w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym
- pojazd wpisany do księgi inwentarza muzealiów zgodnie z przepisami dotyczącymi ewidencjonowania dóbr kultury w muzeach
- pojazd mający co najmniej 40 lat
- pojazd mający co najmniej 25 lat pod warunkiem, że posiada większość oryginalnych części (minimum 75%, w tym główne podzespoły). Dodatkowo dany model samochodu musi być wycofany z produkcji od przynajmniej 15 lat.[1]
- pojazd uznany przez uprawnionego rzeczoznawcę samochodowego za pojazd unikatowy lub mający szczególne znaczenie dla udokumentowania historii motoryzacji.
