Złamanie kości łódeczkowatej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Złamanie kości łódeczkowatej
ICD-10 S62.0

Złamanie kości łódeczkowatej – najczęstsze złamanie kości wśród złamań kości nadgarstka[1].

Mechanizm złamania[edytuj | edytuj kod]

Przykład złamania

Do złamania kości łódeczkowatej dochodzi zwykle w mechanizmie upadku i podparcia ręką wyprostowaną w stawie promieniowo-nadgarstkowym, przedramię jest wtedy ustawione w nawróceniu.

Objawy złamania[edytuj | edytuj kod]

Wystąpi tkliwość tabakierki anatomicznej, bolesne odwracanie przedramienia, ból podczas ucisku w osi II kości śródręcza. Obraz RTG często jest niejednoznaczny. Konieczne jest wykonanie RTG w projekcjach: AP, bocznej oraz skośnych. Często konieczne jest powtórzenie RTG po 7–14 dniach.

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Leczenie zachowawcze jest długotrwałe – 10–12 tygodni w opatrunku gipsowym (tzw. 'rękawiczka balowa' lub 'grający na cytrze'). W leczeniu operacyjnym stosowana jest m.in. śruba Herberta (kaniulowana, o mniejszym skoku gwintu bliżej łba i większym bliżej końca, co zapewnia docisk odłamów).

Powikłania[edytuj | edytuj kod]

Brak zrostu grozi jałową martwicą i artrozą stawu promieniowo-nadgarstkowego.

Przypisy

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.