Złocik zielony

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Złocik zielony
Chlorostilbon olivaresi[1]
Stiles, 1996
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada neognatyczne
Rząd lelkowe
Rodzina kolibrowate
Podrodzina kolibry
Rodzaj Chlorostilbon
Gatunek złocik zielony
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Złocik zielony (Chlorostilbon olivaresi) – gatunek małego ptaka z rodziny kolibrowatych. Występuje endemicznie w Kolumbii. Został opisany w roku 1996.

Taksonomia

Holotyp, dorosły samiec, zebrany został 24 listopada 1992 roku, znajduje się obecnie w posiadaniu Instituto de Ciencias Naturales. Zebrany został w górach Serranía de Chiribiquete na wysokości 570 m n.p.m. Nazwa gatunkowa upamiętnia Antonio Olivaresa, zaś nazwa angielska, Chiribiquete Emerald, odnosi się do miejsca występowania.

Morfologia

Poniższe wymiary dotyczą holotypu. Dziób mierzy 19,5 mm, skok 4,4 mm, zaś ogon 25,6 mm. Długość zgiętego skrzydła wynosi 49,6 mm, masa ciała 3,4 g. Wierzch głowy, kark, grzbiet i kuper metalicznozielony (w odcieniu Shamrock Green). W okolicach nozdrzy mała liczba piór opalizuje złoto. Pokrywy nadogonowe niebieskawe. Boki głowy oraz szyja szmaragdowozielone, opalizują żółtozielono i turkusowo. Część środkowych sterówek niebieskawa. 2. i 3. para sterówek bardziej ciemnoniebieskie, natomiast kolejne w kolorze indygo. Samica z wierzchu bardziej zielonobrązowa, boki głowy ciemnoszare. Od spodu jasna. Zakończenia zewnętrznych sterówek białe.

Zasięg występowania

Zasięg występowania szacowany na 6 500 km2[3] obejmuje pasmo górskie Serranía de Chiribiquete. Maksymalna jego wysokość to 900 m n.p.m.

Habitat

W okolicach odnalezionego holotypu przeważały niegęsto rozmieszczone krzewy o wysokości 2-3 m, w dużej ilości były to Bonnetia martiana (Bonnetiaceae); poza tym napotkano krzewy Bonnetia, Clusia chiribi-quetensis (Guttiferae), Tepuianthus savannensis (Tepuianthaceae), Graf-fenriedia (Melastomataceae) oraz Decagonocarpus cornutus. Gleba piaszczysta. Badane osobniki przebywały szczególnie w zaroślach krzewów Bonnetia.

Behawior

W żołądku holotypu odnaleziono muchówkę. W opisanym habitacie obie płcie widywane były żerujące na czerwonopomarańczowych kwiatach Decagonocarpus cornutus. Obserwowano także zjadanie małych stawonogów, w tym z powierzchni liści krzewów Bonnetia, przy których zaobserwowano także szmaragdziki modrogłowe (Amazilia versicolor), wobec których złociki zielone zachowywały się obojętnie. W lipcu 1933 złapano samicę, która była w trakcie pierzenia. Podobnie jak inni przedstawiciele Chlorostilbon, C. olivaresi jest gatunkiem przeważnie cichym, odzywającym się jedynie ostrym suchym szorstkim cht.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Chlorostilbon olivaresi w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Chlorostilbon olivaresi. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Chiribiquete Emerald Chlorostilbon olivaresi. BirdLife International. [dostęp 12 sierpnia 2013].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]