Złodzieje rowerów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy filmu. Zobacz też: Ladri di Biciclette (grupa muzyczna).
Złodzieje rowerów
Ladri di biciclette
Gatunek dramat
Data premiery 1948
Kraj produkcji  Włochy
Język włoski
Czas trwania 93
Reżyseria Vittorio De Sica
Scenariusz Cesare Zavattini
Adolfo Franci
Główne role Lamberto Maggiorani
Lianella Carell
Enzo Staiola

Złodzieje rowerów (wł. Ladri di biciclette) – film produkcji włoskiej z 1948 w reżyserii Vittoria De Siki[1].

W 1995, w stulecie narodzin kina, obraz De Siki znalazł się na watykańskiej liście 45 filmów fabularnych, które propagują szczególne wartości religijne, moralne lub artystyczne[2].

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Film opowiada historię Antonia Ricciego, bezrobotnego Włocha z czasów depresji gospodarczej tuż po 2. wojnie światowej. Ma on na utrzymaniu żonę i dwójkę dzieci, rozpaczliwie potrzebuje pracy i pieniędzy. Gdy w końcu dostaje dobrą pracę przy rozklejaniu plakatów, jego radość zakłóca warunek, że musi mieć własny rower do przemieszczania się. Jego żona Maria zastawia domowe prześcieradła, by z kolei wykupić jego rower z lombardu.

Niestety, wkrótce po rozpoczęciu pracy przez Antonia jego rower zostaje mu ukradziony spod nosa przez młodego bezczelnego złodzieja, gdy zajęty jest plakatowaniem.

Policja nie daje mu wielkich nadziei na odzyskanie roweru. Antonio z synkiem Brunem i dzielnicowym "donem" odwiedzają podejrzany bazar części, jednak długotrwałe poszukiwania nie przynoszą rezultatu. Potem ojciec i syn muszą radzić sobie sami. Raz dostrzegają złodzieja, gdy rozmawia z żebrakiem, jednak pierwszy znika, a drugi milczy jak grób.

Antonio wobec widma głodu odwiedza nawet wyśmiewaną przez siebie wcześniej wróżkę, i pyta o losy pojazdu. Ta odpowiada: "Znajdziesz rower szybko albo wcale." I rzeczywiście, kiedy wychodzi z jej domu, natyka się na złodziejaszka, którego poszukiwał.

Złodziej ucieka do swojej ubogiej dzielnicy, ukrywa się w domu publicznym, w końcu schwytany przez Antonia na ulicy zaprzecza oskarżeniom i udaje atak padaczki, co powoduje wrogość zebranego tłumu wobec intruza. Wezwany przez Bruna policjant tłumaczy Antoniowi, że ten nie ma dowodów, jego świadectwo nie wystarcza, poza tym sąsiedzi chłopaka są gotowi dostarczyć mu fałszywe alibi. Antonio musi opuścić agresywnie już teraz nastawioną do niego okolicę.

W końcu zdesperowany bohater postanawia sam ukraść rower, jednak zostaje natychmiast schwytany przez czujnych tym razem obywateli. Upokarzają go, policzkują na oczach syna i prowadzą na policję, jednak właściciel roweru, widząc smutek dziecka, postanawia w końcu nie zgłaszać kradzieży. W ostatniej scenie zapłakani ojciec i syn, trzymając się za ręce, idą w anonimowym tłumie.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Producent David O. Selznick proponował, aby rolę Antonia zagrał Cary Grant. Vittorio De Sica postanowił jednak, że nie zatrudni profesjonalistów. Wszyscy aktorzy występujący w filmie byli amatorami. O wybraniu Bruna i Antonia zadecydował sposób, w jaki chodzili. Lamberto Maggiorani pozostawał długi czas bez pracy. Nie udało mu się jej znaleźć również po zakończeniu zdjęć. W jednej ze scen Maggiorani zostałby prawie potrącony przez dwa mijające się samochody, kiedy przechodził przez ulicę. Było to przypadkowe i nie zamierzone. Plakat, który przykleja Antonio, przedstawiał Ritę Hayworth w filmie Gilda z 1946 roku.

Przypisy

  1. The best of video - poradnik: kino, tv, sat., video. Warszawa: Oficyna Wydawnicza COMFORT, 1994.
  2. Niektóre ważne filmy czyli tzw. lista watykańska. www.kultura.wiara.pl. [dostęp 17 marca 2009].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]