Złota reguła akumulacji kapitału

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Złota reguła akumulacji kapitału określa stopę oszczędności, która maksymalizuje wielkość konsumpcji w gospodarce znajdującej się w stanie ustalonym w modelu wzrostu Solowa. Jej autorem jest Edmund Phelps. Na ścieżce zrównoważonego wzrostu konsumpcja równa się produktowi pomniejszonemu o inwestycje odtworzeniowe. Przy ustalonych wartościach przyrostu naturalnego (n), tempa postępu technologicznego (g) oraz amortyzacji (\delta) istnieje tylko jedna taka wartość kapitału (k), dla której gospodarka znajduje się w stanie stacjonarnym. Wartość ta zależy od stopy oszczędności (s). Możemy zatem zapisać, że wartość konsumpcji per capita w stanie ustalonym wynosi:
c = (1-s)f(k).
Ponieważ w stanie stacjonarnym:
sf(k) = (n+g+\delta)k,
można obliczyć wartość konsumpcji daną przez:
c(s) = f(k)-(n+g+\delta)k.
Po obustronnym zróżniczkowaniu po zmiennej k otrzymujemy
\frac{ \partial f(k)}{ \partial k}=(n+g+\delta)

Aby doprowadzić do stanu zrównoważonego wzrostu, w którym ilość kapitału zgodna jest ze złotą regułą, rząd powinien wpływać na zmianę stopy oszczędności.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

http://coin.wne.uw.edu.pl/~sledziewska/zrodla%20wzrostu%20dochodu%20realnego%20model%20Solow.pdf